! ! ! YAVRU KARTALLAR'IN PENÇELERİ ! ! !

Vakti Geldi...Yaşamanın...

2012-02-24T12:12:00.001+02:00

Gecenin tam alnındayım,
Uykusuzluğumu temizledim.
Biliyorum sabahlara ulaşacak mısralarım...
En çok hoşuma giden de ne biliyor musunuz?
Sabahın beşinde
Çaykaşığının sesiyle geceyi uyutmak,
ve sabahı yine aynı sesle uyandırmak...
Kuşluk vaktinden sonra
Buram buram dağ kokan
Çığlık çığlığa serçelerin sesiyle
Güneşi avuçlamak...

Levent ÖZCAN (burada)

Otların Gücü Adına...

2012-02-22T15:00:00.000+02:00

Değişik değişik bitki çayları içeyim...Hepsinden harmanlayıp bir karışım yapayım...Hatta tatlandırmak için içine çubuk tarçınından limonuna, karanfilinden gülüne kadar her birşeyi koyayım...Hani faydası olmasa bile zararı da olmaz...Ot ne de olsa...

Demek isterdim...Ama yok öyle bende bitkilerin çayına karşı bir içme isteği...Ama dün Seçil'le (blog aleminde nam-ı diğer Cecil) konuştuğumuz konulara istinaden onun "iki fincan adaçayı iç, bak iyi gelecektir" demesiyle haydi bir deneme yapayım dedim...ve yaptım da...

Siyah çayı bile çok sevmeyen, kahvaltı için en bol şekerlisinden sadece bir fincan içen ben, adaçayını öyle zorlayarak içtim ki sonuç ferahlatıp rahatlık vermesinden ziyade mide bulantısı oldu :)

Eskiden evimiz sobalıyken ve tabi ben minnak bir çocukken annem ıhlamur kaynatırdı o gürül gürül yanan sobanın üzerinde...O zamanlar mis gibi gelirdi kokusu...Rengi de kırmızı/turuncu birşey olurdu...Başka başka birşeylerle karıştırmayı belki de bilmediğimizden limonlu içerdik hep...Sürekli kaynayan ve eksildikçe üzerine az biraz su eklenerek tekrar çoğaltılan bu ıhlamur çayının demlenmesiyle ilgili şimdilerde öğreniyoruz ki hata yapmışız...Hani bekletip bekletip içtiğimizde faydası olmuyormuş ya...

Tamam kabul ama hiç olmazsa o zamanlar herşeyin doğalını yiyor ve içiyorduk...Peki şimdilerin o poşetlerde satılan ve insanların neredeyse hücum ettiği, sıcak suya iki bandırılıp bir dönderilerek demlenen bitki çaylarına ne demeli...Acaba ne kadar faydalı ki bunlar?

Sinirlenip bu konuyla ilgili veryansın etmeyeceğim...Zira ilgi alanına giren herkes eminim çok bilgi sahibidir bu bitkiler ve çayları hakkında...Seçilcim bak adaçayı etkisini gösterdi galiba :)

Ama ben yine de adaçayının birkaç faydasını yazmadan yazımı bitirmeyeyim dedim...

* Mide ve bağırsak gazlarını giderip bulantıyı keser.

(bende ters etki yaptı ama olsun :) )

* Kan dolaşımının düzenli çalışmasını sağlar.

* Depresif haller ve buna bağlı sinirsel titremelerde kullanılır.

* Sinirsel yorgunluklara iyi gelir.

* Soğuk algınlıklarında fayda sağlar.

* Çayıyla gargara yapılırsa ağız, dişeti ve dildeki şikayetlerle boğaz ve

bademcik enfeksiyonlarına karşı etkilidir.

Bakın şimdi de kafama ne takıldı...Elma çayı, kuşburnu çayı, papatya çayı, nane çayı vs...Bunlar böyle söyleniyor da acaba adaçayı bitkisinin çayına da "adaçayı çayı" mı denmeli :)))

Tamam tamam sustum...Afiyet şeker ve tabi ki şifa olsun herkese...

Biri Çocuk Aklı mı Dedi ?

2012-02-20T15:00:00.000+02:00

Adam yorgun argın eve döndüğünde 5 yaşındaki çocuğunu kapının önünde beklerken buldu...Çocuk babasına 1 saatte ne kadar para kazandığını sordu...

Zaten yorgun gelen adam, çocuğuna çıkışarak "bu senin işin değil" diye cevap verdi...Bunun üzerine çocuk ısrarla "babacım lütfen, bilmek istiyorum" diye üsteledi...Adam da "illa bilmek istiyorsan, 20 Lira" dedi...Bunu duyan çocuk babasından 10 Lira borç para istedi...Babası o kadar sinirlenmişti ki "benim senin saçma oyuncaklarına ve benzeri şeylerine ayıracak param yok...Derhal odana git ve kapını kapat, gözüm görmesin seni" dedi...

Çocuk sessizce odasına çıkıp kapıyı kapattı...Siniri bir türlü yatışmayan adam "bu çocuk nasıl böyle şeylere cesaret eder?" diye düşündü...Belki de gerçekten lazımdı...

Yukarıya, çocuğunun odasına çıktı ve kapıyı açtı...Yatağında olan çocuğa "uyuyor musun?" diye sordu...Çocuk "hayır" diye cevap verdi...Adam daha sakindi ve "al bakalım, istediğin 10 Lira...Sana az önce sert davrandığım için üzgünüm...Ama uzun ve yorucu bir gün geçirdim" dedi...

Parayı alan çocuk sevinçle haykırdı: "Teşekkürler babacığım..."

Hemen yastığının altından diğer buruşmuş paraları çıkardı...Adamın suratına baktı, yavaşça paraları saydı...Bunu gören adam iyice sinirlenerek "paran olduğu halde neden para istiyorsun? Benim, senin saçma çocuk oyunlarına ayıracak vaktim yok" diye yeniden kızdı...

Çocuk "param vardı, ama yeterince yoktu" dedi ve yüzünde mahçup bir gülücükle paraları babasına uzattı...Adam şaşırarak bakıyordu ki çocuk "işte 20 Lira...Şimdi 1 saatini alabilir miyim babacım?" dedi!!!

**********

Küçük çocuğu olan, onun hatırı için çocuklaşsın...

Hz.MUHAMMED (s.a.v)

Kısa Kısa...Bizim Gündemimizden...

2012-02-16T15:30:00.003+02:00

*/* Yürümeye başladığı günden beri Yağız Kartal hiçbir şekilde yerinde durmuyor...Kış akşamlarımızın en güzel hareketliliği de o oluyor bu durumda...Ama canı nasıl isterse öyle davranıyor...Kollarını kuş kanadı gibi açarak, ayaklarının ucunda yürüyüşünü sürekli görmek istediğimizden, yürümesi için ısrar ettiğimizde yerinden kalkmıyor ve tekrar emeklemeye başlıyor :)

*/* Yiğit Kartal için söylenecek çok şey var...Bir kere kıskançlığı içten içe devam ediyor...Hiçbir şekilde annesi ile kardeşini (onun söyleyişiyle bebeyi) yalnız bırakmıyor...O kadar ki beni gördüğünde aklına gelen tek şey sokak, park, bahçe gezmeleriyken, son zamanlarda kesinlikle evden çıkmıyor...Daha doğrusu çıkartılamıyor...Ya hep beraber ya da hiç diyor :)

*/* Hatta Yiğit Kartal'la aramız artık hiç iyi değil...Beni her gördüğünde kaşlarını öyle bir doluyor ki yanına da yaklaştırmıyor...Sürekli bana kızar ve ne dersem, ne yaparsam yapayım bağırır vaziyette...Hele Yağız Kartal'a yaklaştığımda sinirleri iyice zıplıyor ve neredeyse beni evden kovuyor :)

*/* Yaptığım girişimler olumlu sonuçlandı ve güzel yeğenim Pelin, benim çalıştığım kurumun Eskişehir İl Müdürlüğü'nde 14 Şubat tarihinde göreve başladı...Şimdilik sözleşmeli ama bir yerden başlanılması gerekiyor değil mi? Okulunu henüz bitiren bir genç için hemen iş bulması kadar güzel ne olabilir ki...

*/* Annem Eskişehir'den geldiğinden beri komşu gezmelerine devam edip hasret gideriyor...25 senelik ahbaplar birbirlerini çok özlemişler...Gerçi bu gezmeleri hiç boş geçmiyor...Ya toplaşıp yaprak sarıyorlar, ya mantı açıyorlar...Onların birbirleriyle şakalaşmaları o kadar güzel ki...Zannedersin hepsi 18'lik taze :)

*/* Günlük yaşantı bende ise tüm rutinliğiyle devam ediyor...Sabah kalkıp işe gelmek halâ zor geliyor...ve ben halâ evde olmak istiyorum türküsünü çığırmaya devam ediyorum...Sanırım uzun süre de listebaşı olarak devam edecek bu türkü :)

Yani demem o ki; iyiyiz, hoşuz...Keyifler de alâ bin şükür...Sağlık yerinde olsun da gerisi rutin olsun...

Bu arada anneme dün akşam "anne inekler dişidir değil mi?" dedim.

Annem de "tabi, erkeğine boğa derler ya kızım bilmiyor musun?" dedi.

Ben de "tamam biliyorum da, süt vereni inek yani değil mi?" dedim.

O da "evet" dedi.

Madem öyleyse süt ve süt ürünleri reklamlarında kullanılan, renkten renge, şekilden şekile sokulan inekler neden hep erkek sesiyle konuşturulur ki...Bu sorunun cevabını bilen var mı?

Tamam haklısınız...Konuşulup üzerinde düşünülmesi gereken birçok konu var biliyorum...Ama taktı mı takanlardanım işte :)

Ben Yaptım...

2012-02-13T17:30:00.001+02:00

Diyebilmeyi çok isterdim...Ama nerde bende böyle maharet, yetenek, sabır...Yeğenim İlknur'un elemeği, göznuru sonucu ortaya çıkardığı güzellikler bunlar...

Kısaca "Hapishane İşi" deniliyor bunlara...Çok sabır gerektirdiğinden bu adı almış olabilir diye düşünüyorum...Mesela gördüğünüz beyaz boncuklu modeller için 6 metre boncuğu tek tek dizip, sonra milim milim tığ ile örerek ilerliyorsun...Örme işi bittikten sonra uçlarına ya da aralarına takacağınız aparatlar ve bağlama şekilleri tamamen sizin isteğinize, zevkinize kalmış...Biz, bir iki şekilde yapıp fotoğrafladık...

Evde olduğu hiçbir zamanı boşa geçirmez İlknur...Elinde her daim birşeyler vardır...Burdan da şu anlaşılıyor ki Küçük Teyzesi Aynur'a hiç çekmemiş Allah'tan :)...Hep diyorum zaten böyle yapıp edip, ortaya çıkaracak ne yetenek, ne de sabır yok bende...

Fakat destek ve fikir verme konularına gelince elimden geleni yaparım...Madem bu kadar üretken biri var etrafımda neden kazanca dönüştürmesin ki yaptıklarını diyerek dün akşam epey gaz verdim :)...Şimdi o gazla yeni yeni malzemeler alıp belli bir süre üretime devam edecek, değişik renk, desen ve modeller üretecek ve satış yapmaya başlayacak...

Düşüncemiz ise önce burada bir pasaj oluşturmak ve satışa sunmak...Sonrasında da Ankara'da sık sık Atatürk Kültür Merkezi'nde açılan hediyelik eşya fuarlarında görücüye çıkarmak...ve daha nereler olursa...Tabi bu arada aldığı siparişlere de devam edecek...

Giyilen her kıyafete ayrı bir hava veriyor ve boyunda o kadar güzel duruyor ki tüm hanımların ilgisini çekeceğini düşünüyorum...En önemli konuyu hemen belirtmek isterim; fiyatı bizde gayet makul...

Sipariş vermek isteyen arkadaşlarımın, istedikleri boncuk rengini belirterek aaynur.aaynur@gmail.com adresinden mail yoluyla bana ulaşmalarını rica ediyorum...

Blog Etkinliği için Değil...

2012-02-10T15:20:00.001+02:00

Ama bizim evde de sürekli bir etkinlik var...Çoğu evde olduğu gibi :)

Yaz aylarında başlayan etkinliğimiz her sene düzenli olarak yapılmasına rağmen bende bir sıkıntı oluşturur niyeyse :) Evet anlaşıldığı üzere kış hazırlıkları içerisinde yapılan sebzelerin kurutma işleminden bahsediyorum...Bunların içinde en sevdiğim de biber ve patlıcan tabi ki...

Ben bu konuda öyle böyle açgözlü değilim :) Annem "kızım yeter artık, ordu mu doyurcan" dedikçe ben "olsun anne olsun...Bak kış ortasında biterse o zaman ben de senin başının etini yerim..." derim...Ama her yıl bu böyle :)

Ispanak, pırasa, karnabahar gibi kış sebzeleri tamam da neredeyse kışın sadece bunu yiyerek besleniyorum diyebilirim...Hazırlanması ise çoğumuzun bildiği gibi çok pratik...

İstediğin miktarda biber ve patlıcan kurularını alıyorsun...Bir tencereye biraz su koyup yumuşayıncaya kadar haşlıyorsun...Sonra yıkayıp süzüyor, bir tavada bir miktar yağ ve bir miktar salça ile şöyle bir çeviriyorsun...Üzerine ise olmazsa olmaz sarımsaklı yoğurt döküyorsun...İşte bu kadar...Sabah, öğle, akşam...İlaç niyetine istediğin her öğün yiyorsun...Gerçi ben sarımsak olması nedeniyle sadece haftasonları mideye indiriyorum :)

Ayrıca çatal falan kullanmaya da gerek yok...Bir lokma ekmeği alıp, ellerinle bandıra bandıra yiyeceksin...Yani ben öyle yapıyorum...Ha bu arada bizim eve tatlı biber girmez söyleyim...Dikkat! Yakar :)

Meteoroloji Değil, Ben Bildiriyorum...

2012-02-09T17:45:00.004+02:00

Ankara'da sabah saatlerinde hafif serpiştirerek başlayan kar yağışı, öğlen tipi şekline dönüşüp tüm gün boyunca aralıksız devam etmiş bulunmakta...Ağıza buruna dolacak ve gözleri açtırmayacak şekilde halen devam eden kar yağışı, tam mesai saati bitimine doğru iyice arttığından, son durum evlerimize doğru tabanlara kuvvet bir yolculuk yapacağımızı göstermekte...

Şıkıdım şıkıdım yürümek için yüksek topuklu çizmelerini giyme gafletinde bulunan aklı evvel Aynur ise şimdiden ne yapacağını düşünmekte :)

Sabah havada hafif bir perende atarak sol tarafımın üzerine sert bir düşüş yapmış olmam bile, iki adım mesafeyi geri gidip kar lastiklerimi giymemi sağlamadı...O kadarım yani...Daha ne diyeyim :)

Her Telden...Her Daldan...

2012-02-08T15:10:00.006+02:00

Yine ve yeni bir mim dolaşıyor ortalıkta...Galiba hepimize uğramışlığı da var her mimin...Konusu ise tam da başlıkta belirttiğim gibi...

Bu defa beni bu zincire dahil edenler ise Laliberteye ve Dayatmalarda Kayboluş bloglarının sahibi arkadaşlarım...Yazılarını, konularını, anlatımlarını o kadar beğeniyor ve ilgiyle takip ediyorum ki kayıtsız kalmak gibi bir durum sözkonusu değil açıkçası...Zaten mim cevaplamayı da seviyorum ben :)

Buyrun hep birlikte bir gözatalım bakalım neler sorulmuş...ve tarafımdan ne cevaplar verilmiş :)

1-Çok anlamlı bulduğun söz hangisidir?

Tek bir sözle sınırlandırılması doğru değil diye düşünüyorum...Herhangi bir konu, durum ya da olayla ilgili söylenilen her söz anlamlı olmalı ve yerini bulmalıdır bence...Ama illaki bir tane söylenilecekse, konuşmalarımda ya da burada yazdığım yazılarda "İnşaAllah" (Allah'ın izniyle/Allah isterse) dilimden hiç düşürmediğim bir kelamdır...

2-Nefret ettiğin birşeyi söyleyebilir misin?

Bu kelimeyi hemen hemen hiç kullanmam...Ama illet olduğum şeyler o kadar çok ki...İkisi aynı anlama gelir mi bilemiyorum ama yaşadığımız dünya ve insanlarla ilgili birçok şeyi sayabilir, net olarak ise "başkalarının mutsuzluğu ile mutlu olanlar"ı söyleyebilirim...

3-En sevdiğin içecek hangisidir?

Tüm canlılar için hayati önem taşıyan "su" tabi ki...Her ne kadar içme özürlü olsam da :) (bknz.)...Önceden her içme denememde bana çamur yiyormuşum hissini veren Türk kahvesi de son 5-6 senedir sevdiğim içecekler listesine iki numaradan girmiş bulunuyor...Hele de dostlarla yapılan sohbet eşliğinde yudumlanıyorsa...

4-En çok hangi iltifatı duymaktan hoşlanırsın?

Kişi kendisi için söylenilen her güzel sözden hoşlanır sanırım...Beğenilmek ve bu beğeninin birileri tarafından dile getirilmesi biz insanoğlu için herzaman önemli galiba..."Marifet iltifata tabidir, iltifata tabi olmayan marifet zayidir" sözünü duymuşsunuzdur...İşte benim iltifatlara boğulacak marifetlerim söylendiği zaman nedense utanır, karşılığında söyleyecek söz bulamam :)

5-Makyajında olmazsa olmazın nedir?

Öyle beni ben olmaktan çıkaracak, yeniden kaş, göz çizip de aynaya bakarken yabancı birine bakıyormuş hissini verecek şekilde makyaj yapmam...Zaten beceremem de...Ama hergün giydiğim kıyafete uygun bir far ve olmayan kirpiklerimi varmış gibi gösterecek bir rimel muhakkak sürerim :)

6-Uyguladığın güzellik tüyosu var mı? Varsa nedir?

Yazım ve anlam hatası yapmayayım diye genelde böyle yabancı kelimelerin anlamlarına bakarım hemen...Türk Dil Kurumu'nun sözlüğünden..."Tüyo" için "gizli bilgi" diyor kısaca...Böyle bir konuda bilgi verecek birikime hiç sahip değilim...Söyleyeceğim tek şey haftada iki ya da üç kez "elma sirkesi"yle dakikalarca yüzümü sildiğimdir...Bilgi olduğu kesin, ama gizliliği tartışılır değil mi :)

7-Şu an en çok almak istediğin bir kozmetik ürünü var mı? Varsa nedir?

Kısaca yok...Hiç de olmadı...Zaten olsa pahalı falan dinlemem, paraya kıyar, hemen gider alırım...

8-Görünüş olarak kendine yakın bulduğun bir ünlü var mı?

Yıllar önce Başbakanlık'ta görevliyken adı Emine olan, ama herkese Mine dedirten mavi gözlü bir oda arkadaşım vardı...Gün içerisinde aklına estikçe "Aynur baksana gözlerime...Fatma GİRİK'e benziyor mu sence? Benziyor ama, benziyor değil mi? diye sorardı :)...Birgün dayanamayıp "Sen ne esirikli bir kadınsın...Benzesen ne olacak, benzemesen ne olacak...Yeter ama aaaa..." demiştim...O da herkese "Aynur beni kıskanıyor" diye söylemişti :))...Bu arada profil resmi bizzat, şahsen kendime ait...Siz birine mi benzettiniz :)

9-Herkesin beğendiği, ama senin sevemediğin bir ürün var mı?

Bu sorunun cevabı olur mu bilmiyorum ama, teferruatlı hiçbir ürünü sevmiyorum ben ya da almıyorum diyeyim...Mesela cep telefonu alırken tek isteğim alo diyebilmek...Bulaşık makinasının program sayısının çok olması beni hiç bağlamıyor...ya da buzdolabımın buzmatik özelliği olmasa da olur gibi...

10-Favori kitabın hangisidir?

Onlarca yazarın yazdığı yüzlerce kitap arasından bir favori belirlemek pek mümkün değil sanırım...Zaten ben tek yanıt beklenilen böyle keskin hatlı sorulardan hoşlanmıyorum...Hem de yelpazesi bu kadar geniş olan bir konu hakkında...Ama tür olarak sorulsaydı özellikle yaşanmışlıkları anlatan kitapları ve tarihsel romanları, yazar olarak sorulsaydı Hıfzı TOPUZ'u söylerdim...

Bu mimle alakalı olarak doğru tespit yapmış mıyım acaba? Sizce de aynen başlıktaki gibi değil mi?

ÖZden CAN Dizeler...

2012-02-06T15:15:00.001+02:00

Haykırmaktansa kelimeleri,

Sıvası dökülmüş duvarlara...

Tut badem çiçeği elime bir dem vur,

Güzelliğinle elim bahar bahar şiir yazsın...

Levent ÖZCAN (burada)

Dedim ki...

2012-02-03T12:50:00.004+02:00

Bu haftasonu bir koşu gidip annemi alıp geleyim artık Eskişehir'den...halâ orda, ablamın yanında...Pelin de halâ burda benim yanımda...Onu götürüp annemi getircem...e gelsin artık 3 ay oldu. Döşeği de epey kalınlaştırdı zaten...Neredeyse oralı olacak :)

Hani benim yardımcım Sevgili Yasemin vardı...Yine var ama benim yardımcım değil artık :( Güya geçici olarak vermiştik şu an çalıştığı yere ama kalıcı oldu...ve biliyorum ki geleceği de yok artık...O gideli de 4 ay gibi bir süre geçti...Onun döşek de orada kalınlaştı ve belli ki o artık oralı oldu...

İşte Yasemin gittiğinden beri tek çalışıyorum ve bundan mütevellit izin alamıyorum...Bu da beni özellikle şu soğuk ve karlı kış günlerinde epey zorluyor...Kimselere güvenmeyip odamı ve onu bırakıp gitmemi istemeyen büyük patron geçici çözümleri de kabul etmeyince mecburen geliyorum işe...tıpış tıpış hem de :) ve hergün, ama hergün izne ayrılmak istiyorum, evimde olmak istiyorum, ne işim var benim buralarda türküsünü çığırıyorum :)

Halbuki ne kadar güzel planlarımız vardı Pelin'in Ankara'da olduğu süre içinde yapmayı düşündüğümüz...Ama hiçbiri olmadı...Daha doğrusu benimle olmadı, işte bu izin sorunu yüzünden...

Mesela sinemaya gidecektik...Sonra müzikli bir yere eğlenmeye...ve sonra Ankara'da bulunan bütün park ve bahçeleri kar yağdığında dolaşacak, yuvarlanıp debelenecektik :)) Birkaç günü de Eskişehir'de hep birlikte geçirip mutlu olacaktık...

Hal böyle olunca sinema işini diğer abla kızı İlknur'la, eğlenme işini gündüzleri Yavru Kartallar'la, park gezintisini de geçen haftasonu kar altında kalan Dikmen Vadisi'nde gerçekleştirdik...Havaların buz kesen türden olması nedeniyle de akşamlarımızı sohbet, televizyon, internet üçlemesiyle geçiştirdik...Bu anlamda hiç şikayetimiz yok gerçi...Tek sorun dediğim gibi işte benim konum...

Aslında sorun dediğime bakmayın...Keşke herkesin böyle sorunları olsa...Öyle şikayet edip duran, mızır mızır mızırdanan biri değilim...Hiç de olmadım ama bu sene biraz değişiklik görüyorum kendimde :) e kolay değil tabi 24.yılımı doldurdum ve yaş da eski yaş değil :)

Yarın sabaha Eskişehir'e doğru yüksek hızda geçecek seyahatimiz var...ve aynı hızla da Pazar günü dönüşümüz...Benim izin konusu ise bir müddet daha böyle devam edecek biliyorum...Olsun ben sabırlı biriyim zaten...Beklerim ve sonunda da muradıma ererim...

Ama geçen gün bana "yanına birini alırsan ve benden daha çok ilgilenip seversen çok kıskanırım" diyen Yasemin kuzuma sesleniyorum: "Yeni başlayacak olan elemanlardan birini alacağım...hatta bu kişi işe aldırmak için girişim yaptığım iki kişiden biri olursa var yaaa, nasıl olsa yabancı değil diyerek burayı ona teslim edecek, canım ne zaman isterse o zaman geleceğim..."

İşte o zaman değmeyin keyfime...Yani öyle olmasını umuyor, yürekten diliyorum :)

Kandiliniz mübarek olsun arkadaşlar...

Dua ile...

Kısa Kısa...Not Alayım Dedim...

2012-02-01T16:06:00.001+02:00

* Özellikle son iki yıldır beni zorlayan hafızam nedeniyle herşeyi not alır hale geldim...Bunların içinde neler yok ki...Banka ödemelerim, faturalarım, doğumgünleri, ileriki bir zamanda yapılacak bir iş, aranacak biri...ve daha ne varsa işte :) Bu konuda en en en büyük yardımcım cep telefonum...Herbir şeyi kaydedip sesli alarm da kurarım ki atlama yapmayayım diye :)

* Bugün çalan alarmla ablamın doğumgünü olduğunu öğrendim mesela :) Yok aslında biliyorum da işte dediğim gibi artık zorluyor beni kapasitesi dolmak üzere olan hafıza kartım :)...Yoksa tarihlerle aram hep iyi olmuştur aslında...Neredeyse çoğu şeyi günü gününe hatırlarım...

* Takibini yaptığım bloglardan birkaçının bugünkü yayınlarından Barış MANÇO'nun ölüm yıldönümü olduğunu okudum ve bu sayede de hatırladım...Bu yazıyı da onun sesinden dinlemeyi çok sevdiğim "Gamzedeyim deva bulmam..." şarkısını dinleyerek yazıyorum...

* Bir tarafta sevdiğin bir insanın doğumgünü ve mutluluğunu dile getiren sözler, diğer tarafta milyonların sevdiği bir insanın ölümgünü ve üzüntü...Hayat ne garip dedirtiyor insana...Ama hayat işte!

Uç noktadaki bu iki duyguyu aynı anda yaşamak da sadece biz insanlara mahsus olsagerek...İyiki doğmuş olan ablama kutlama telefonu açıyor, milyonların Barış Abisine ise rahmet diliyorum...

e-Devlet...e-Şifre...Yeter ama eeeeee !!!

2012-01-30T13:00:00.002+02:00

Rahmetli babamdan dolayı maaş alan annemin bu konuyla ilgili işlemlerini hep ben hallederim yıllardır...Hani bankanın maaş kuyruğunda saatlerce beklemesin diye çıkarttığımız bankamatik kartıyla günü geldiğinde ATM'den maaşını çeker, biraz kırptıktan sonra anneme veririm kalanını :))...Değişmeyen bankamız ise ilk günden beri Ziraat Bankası'dır...

Tahsis numarasının son rakamına göre de her ayın 25'idir maaş günü...ve ben tam 19 yıldır hiç aksatmadan bu görevimi yerine getiririm...Bu ay 2 gün gecikmeli olarak yani ayın 27'si Cuma günü sabah tıklattım ATM'nin tuşlarını...Fakat baktım ki bakiyede birkaç kuruştan başka birşey görünmüyor...

İşyerime geldim ve karşılaşacağım güçlükleri düşünerek gardımı almış bir şekilde hemen Ziraat Bankası Dikmen Özel İşlem Merkezi'ni aradım...Zaten düşündüğüm, daha doğrusu bildiğim gibi de oldu ve cebelleşme orada başladı...Banka memuru telefonla bilgi veremeyeceğini, şahsın kendisinin buraya gelmesi gerektiğini söyledi...Ben, "hanımefendi benim annem 73 yaşında, bu karda buzda sırf bu bilgi için onu oraya sürükleyemem...Siz en azından bir bakın ve olası nedenleri söyleyin, ben zaten sonrasında gelmesi gerekiyorsa getireceğim...Bakın bütün bilgileri de var bende" dedim...Neyse ikna oldu da maaşın kesildiğini, Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan hiç gelmediğini söyledi...

Hadi bakalım Aynur iz sürme başladı, bakalım ne gibi birşeyle karşılacaksın, göster kendini de hallet şu işi diyerekten Sosyal Güvenlik Kurumu Genel Müdürlüğü'nü aradım...Uzun ve otomatiğe bağlanmış aramalar sonucunda lütfedip telefonu açan beyefendiye durumu anlattım...Verdiğim bilgiler neticesinde sisteme giren bu ilgili memur bey bana "anneniz internet üzerinden maaş nakil talebinde bulunmuş ve maaşı HSBC Bank İstanbul Çerkezköy Şubesi'ne nakledilmiş" dedi...Şaşkınlığımı, yüzümün aldığı şekli anlatmama gerek yok sanırım :)

Israrla adama "Böyle birşey imkansız...Biz 30 senedir Ankara'da oturuyoruz ve annem 73 yaşında, ne interneti, okuma yazması bile yok...Bütün banka işlemlerini ben hallederim...Bu söylediğiniz imkansız...Hem madem nakil talebinde bulunmuşsak neden arayıp da takibine düşelim ki" desem de adam haklı olarak "sistemde böyle görünüyor ve maaş oraya nakledilmiş" dedi ve hesap numarasını bile verdi :)

Bu kez aynı konuyu yeni banka şubesine anlatmak ve öğrenmek üzere bütün enerjimi toplayıp telefon trafiğine tekrar girdim...Ne internette, ne de 118 bilinmeyen numaralar servisinde HSBC Bank'a ait Çerkezköy Şubesi'ni bulamayınca Genel Müdürlüğünü aradım...Oradan bir numara verdiler şehirlerarası kodu 282 olan...Haydi İstanbul'dan ayrılıp Tekirdağ'a yola çıktım bu sefer :)

Telefona çıkan hanımefendiye durumu aynen aktardım...Tabi o da diğer banka memurunun dediği gibi telefonla bilgi veremeyeceklerini söyledi...Haydi bakalım...Ben Ankara içinde bu tip işlemler için annemi sürüklemek istemezken ne yani şimdi kalkıp Tekirdağ'a mı ışınlayacaktım :)

Haklılığımı gösteren ısrarlı konuşmalarım sonucunda hanımefendi konuyu inceleyip beni arayacağını söyledi...ve söylediğini de yaptı sağolsun...Alışık olmadığımız şekilde o kadar çok ilgilendi ki yaptığı yazışmalardan, aldığı cevaplara kadar herbir şeyi an be an telefonla bana aktardı...

Neden; Anneme ilk maaş bağlandığında (ki bu 19 sene önce) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından verilen tahsis numarasıyla internet üzerinden maaş nakil talebinde bulunan bu bilinmeyen şahsın tahsis numarası birbirine çok benziyormuş ve bu işlemi yapan memur yanlış girmiş...O da bize denk gelmiş :)) Yapılan tüm işlemlerde tüm numaraların ve ismin tutması gerekirken bu nasıl olduysa olmuş işte! Hayır "yanlış hesap Bağdat'tan döner" derler onu biliriz de...Emekli olan ve maaş nakli isteyen diğer kişi hesabında gördüğü + bilmem ne kadar miktarı hiç mi merak edip sormaz...Sanki bir numara dönmüş gibi de orasını anlamış değilim :)

Sonuç; Bu ayki maaşını alabilmesi için annem HSBC Bank'ın herhangi bir şubesine gidecek ve bir hesap açtıracak...Çerkezköy Şubesi oraya havale çıkartacak...Bundan sonraki maaşlarını alabilmesi için de PTT'den bir e-devlet şifresi alıp internet üzerinden istediği bir bankaya maaş nakil talebinde bulunacak...ya da kendisi, bizzat, şahsen SGK'na gidip form doldurup verecek :)

ve Asıl Sonuç; okuma yazması bile olmayan 73 yaşındaki annem bu yaştan sonra internet kullanmayı öğrenecek...ve tüm işlemleri daha hızlı olacak...e bu sayede de hayatı epey kolaylaşacak :)

Ne demişler; "Dünya bir okuldur, doğumdan ölüme durmadan öğrenelim, öğretelim..."

Haydi bakalım annecim...Bilgisayarım da internetim de emrine amade :))

Bakmak ya da Görmek...

2012-01-26T14:14:00.009+02:00

Tatile çıkan karı-koca gittikleri yerde kamp kurarlar...İkinci günün akşamı yemeklerini yedikten sonra uykuya dalarlar...

Birkaç saat sonra kadın uyanır ve kocasını da uyandırır...Adam uyku sersemidir ve güzel bir rüyadan uyandırıldığı için biraz da kızgındır...

Adam: "Ne oldu? Ne istiyorsun?" diye sorar...

Kadın: "Yukarıya bak ve bana ne gördüğünü söyle" der...

Adam gökyüzüne bakar ve: "Bunun için mi uyandırdın beni...Baktım işte, bir sürü yıldız görüyorum. Işıl ışıl parlayan milyonlarca yıldız..."

Kadın tekrar sorar: "Peki bu sana neyi gösteriyor?"

Artık uykusu iyice kaçan adam biraz düşünür ve cevap verir: "Teolojik olarak Tanrı'nın kudretini ve kendi acizliğimizi görüyorum...Felsefik olarak evrenin sonsuzluğunu ve onun karşısındaki önemsizliğimizi görüyorum...Astronomik olarak galaksilerin, yıldızların, gezegenlerin varlığını görüyorum...Yıldızların konumuna bakarak saatin 3 olduğunu, meteorolojik olarak da bugün havanın çok güzel olacağını görüyorum...Niye sordun bunu bana? Söyler misin sana neyi gösteriyor?"

"Çadırımızı çalmışlar" !!!

--------------------

Peki ya siz !

Bakıyor musunuz, yoksa görüyor musunuz?...ya da baktıklarınızı görebiliyor musunuz, gördüklerinize bakıyor musunuz?

Bir hikaye daha vardı...Bakmak/Görmek isterseniz Buyrunuz...

Haftasonu İcmali...Sevinç, Keyif, Üzüntü...

2012-01-23T16:42:00.003+02:00

Eskişehir'de oturan ablamın kızı güzeller güzeli yeğenim Pelin'in Cuma öğleden sonra Ankara'ya gelişiyle aslında iyi bir giriş yaptık haftasonu için...

Havanın soğukluğuna ve yağan kara aldırmadan Cumartesi akşam saatlerine kadar o mağaza senin, bu mağaza benim alışveriş yaptık şöyle en keyiflisinden...ve en yorucusundan...hatta en masraflısından :)

Alışveriş sonrası da tabi ki hepimizi kendilerine mıknatıs gibi çeken Yavru Kartalları görmeye, onlarla tekrar yorularak dinlenmeye gittik birlikte...Garip bir cümle oldu ama öyle işte :) Hepimizi fiziksel olarak ne kadar yorsalar da ruhu bir o kadar dinlendiriyor bu iki yaramaz :)

Her ne kadar fotoğraf çekemesem de Yağız Kartal'ın artık tamamen yürüdüğünü görmek o kadar güzeldi ki...Aslında bana sürpriz olmadı çünkü birkaç gün öncesinden sinyallerini veriyordu attığı tek tek adımlarla...Ama onu böyle ortalıkta düşe kalka dört dolanır görmek, hiç pes etmeden yürümeye çalışmasını izlemek ve heyecanla çıkardığı o sesleri, gülücükleri dinlemek hepimizin keyfine keyif kattı...Biz ilgilendikçe, çılgınlar gibi alkışladıkça o da coştukça coştu :)

Pazar günü ise geç saatte yapılan kahvaltı sonrası Yağız Kartal'ı babası ile evde bırakıp Yiğit Kartal, Pelin, Kartallarımın Annesi ve ben hep birlikte aşağıya inip kartopu oynadık...Daha doğrusu onlar oynadı, ben onları görüntüledim...Herzaman olduğu gibi :)

Yiğit Kartal'la yapılan herşey o kadar güzel ve o kadar keyifli ki insan hiç zaman geçmesin istiyor...Ama malum kış...ve malum soğuk...Hasta olmasından korktuk ve eve çıktık...

Bir süre sonra "acıyo" diyerek elini bacaklarının arasına koyup başladı ağlamaya...Bakıyoruz birşey yok gibi görünüyor ama o gözlerinden boncuk boncuk döküyor :( Bir saat kadar iyi, sonra yine aynı şekilde olunca ben sıkıntısının çişini yaparken olduğunu anladım ve teşhisi de koydum...Ama bir uzmana da ihtiyaç olduğundan kardeşim ve ben kaptığımız gibi soluğu Başkent Üniversitesi Çocuk Acil'de aldık...

Oradaki durumumuz daha vahim bir hal aldı...Çünkü Yiğit Kartal muayene için gelen her doktoru ve tahlil verebilmemiz için idrar torbası takmaya gelen hemşireleri gördükçe kıyameti kopardı...Zaten hastanede beklerken çişini de yapmadı...Ta ki eve getirip kapıdan girdiğimiz ana kadar :) Yarım saat içinde götürmemiz gerektiğinden kardeşim hastanenin yolunu tuttu...Tahlil sonuçları yarın akşama ama teşhis belli...İdrar yolu enfeksiyonu :( Erkek çocukları için önerilen ise biran evvel sünnet edilmeleri...Bakalım ne yapacağız...

Bununla geçmiş olsun diyorum kuzumuza...Rabbim beterinden korusun tüm evlatları...ve sağlıkla anne, baba ve sevdiklerine bağışlasın inşaAllah...

Çocuklarda idrar yolu enfeksiyonu ile ilgili detaylı bilgi için buyrunuz...

İnsanı Düzeltmek...

2012-01-18T15:40:00.000+02:00

Adam, pazar sabahı kalktığında bütün bir haftanın yorgunluğunu çıkarmak için eline gazetesini aldı ve bütün gün miskinlik yapıp evde oturacağını düşündü...Tam o sırada oğlu koşarak geldi ve sinemaya ne zaman gideceklerini sordu...Baba, oğluna söz vermişti...Bu haftasonu onu sinemaya götürecekti ama hiç dışarıya çıkmak istemediğinden bir bahane uydurması gerekiyordu...

Sonra gazetenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritası gözüne ilişti...Önce dünya haritasını küçük parçalara ayırdı ve oğluna "eğer bu haritayı düzeltebilirsen seni sinemaya götüreceğim" dedi...Çocuk parçalanmış haritayı alıp giderken adam da "oh be kurtuldum...En iyi coğrafya profesörünü bile getirsen bu haritayı akşama kadar düzeltemez" diye düşündü...

Aradan on dakika geçmemişti ki oğlu babasının yanına koşarak geldi...ve "baba haritayı düzelttim, artık sinemaya gidebiliriz" dedi...Adam önce inanamadı ve görmek istedi...Gördüğünde de hayretler içinde kaldı ve bunu nasıl yaptığını sordu...Çocuk şöyle cevap verdi:

- Bana verdiğin haritanın arkasında bir insan vardı...İnsanı düzelttiğim zaman dünya kendiliğinden düzelmişti !!!

Kısa Kısa...Benden ve Gündemden...

2012-01-16T12:00:00.002+02:00

^^Birkaç gün önce Ankara'dan kar fotoğrafları çekmiş ve yayınlamıştım...İstanbul'daki blog yazarı arkadaşlarım kıskandıklarını ve kar yağmasını istediklerini belirten yorumlar yazmışlardı...Ben de güzelliklerini yaşayalım ama sıkıntısı olmasın demiştim...Haberlerde dinledim beklenen kar gelmiş İstanbul'a...Doğalgaz ve elektrikle ilgili yaşadıkları sorun, trafiğin kördüğüm hali İstanbul'u stop durumuna getirmiş...Orada yaşayanlar adına üzüldüm...

^^Geçen gün yaşadığım kötü olaydan bu yana ilk kez dün evimde yalnız kaldım...Merdivenleri her inip çıktığımda gözüm 6 numaralı daireye takılıyor istemeden de olsa...ve ben aynı kokuyu hissediyorum sanki...Daire halâ mühürlü...

^^Kıbrıs deyince akla gelen tek isim Rauf DENKTAŞ 13 Ocak 2012'de vefat etti...Bir tarih sayfası daha böylece kapanmış oldu...Bıraktığı en büyük miras Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti...Ailesinin ve Kıbrıs Türkleri'nin başı sağolsun...

^^Fenerbahçe'nin efsane futbolcusu Lefter de vefat etmiş aynı gün...Sahalar ordinaryüsünü kaybetti diye yayın yaptı tüm tv kanalları...Ailesinin, hem Fenerbahçe, hem de tüm spor camiasının başı sağolsun...

^^Genç kayakçı Aslı NEMUTLU'nun cenaze törenine katılanlardan sporla alakalı hiç kimsenin adının telaffuz edilmemesi spor teşkilatında çalışan biri olarak beni ayrıca üzdü...Katılmadıkları için miydi (ki bu ihtimali düşünmüyorum) yoksa siyasilerin isimleri daha mı ilgi çekiyor ondan mı bilemiyorum...Dedesi kendisi için aldığı mezara torununu defnetmiş...Acının böylesini Rabbim kimselere vermesin...Ailesine sabırlar diliyorum...

^^İki futbol sahası büyüklüğünde uzaydan bile görünen dünyanın en büyük karikatürü Türk Karikatürist Erdil YAŞAROĞLU tarafından çizilmiş...Böylece Guinnes rekorunu kırmış ve kitaba da adını yazdırmış...Hadi bu neyse de daha başka birçok, hatta bana saçma gelen rekor çalışmaları neden yapılır ben bilmiyorum...Bilen varsa söyleyebilir mi? Acaba amaç sadece ismin duyurulması mı?...Yoksa herşeyde olduğu gibi bunda da amaç para mı?

^^Son günlerde kendimi o kadar yorgun hissediyorum ki özellikle işe gitmek, bunun için sabah erkenden kalkıp yollara düşmek benim için neredeyse işkence haline geldi...Hiçbir şey yapmadan evimde oturmak ve sadece Yavru Kartallarımla beraber olup sınırsız dinlenmenin tadını çıkarmak istiyorum...Şu sıralar bunun mümkün olmadığını bile bile yine de istiyorum işte...

^^Çoğu kişinin yok televizyon seyretmeyin, yok dizi izlemeyin, yok başka uğraşlar bulun diye ahkam kesmelerine inat ben özellikle kış akşamlarımı çoğunlukla tv karşısında, uzun oturuş pozisyonunda, elimde kumandayla geçiriyorum...Herkes ne yapar, ne eder tabi ki beni ilgilendirmez ama böyle bilmiş bilmiş üst perdeden konuşanlara gıcık olduğumu söylemeden edemeyeceğim...

^^Antakyalı olup Mersin'de yaşayan sevgili arkadaşım Belgin'in yeğeni (abisinin kızı) Melis KAR "O Ses Türkiye" yarışmasına Murat BOZ'un ekibinde devam ediyor...Dün akşam yine büyük bir keyifle onu ve diğer yarışmacıları dinledim...Murat BOZ'un koruma altına almasıyla yarışmaya devam eden Melis, bence en güçlü seslerden biri..."Sil Baştan Başlamak Gerek Bazen" şarkısını o kadar güzel seslendirdi ki...

^^Cumartesi gece başlayan kar yağışı hiç kesilmeden Pazar günü de devam etti...Görüntü muhteşem...Bakalım Ankara Büyükşehir Belediyesi geçen sene Mart ayında olduğu gibi bizi yollara döküp yine yürütecek mi? diye düşünmeden edemedim ama sabah anayolların açık, hatta neredeyse kurumak üzere olduğunu görünce sevindim...Her yer bembeyaz...ve her yerde kar var...

Bu kadar...Şimdilik...

Elmakurdu için :)

2012-01-11T15:50:00.003+02:00

Benden kar fotoğrafları istemişti Sevgili Elmakurdu...Böyle güzel bir istek yerine getirilmez mi hiç :) Dün sabah Ankara'da toz gibi yağan kar bütün gün devam edip akşama da karelere hapsedilecek onlarca güzel pozu vermek için hazır bekleyince ben de amatörce birkaç fotoğraf çektim...Onun için :)

Soğuğun ve bu güzel görüntüleri oluşturan karın sonradan yaşattığı sıkıntıları birebir yaşayıp görünce "ah biran evvel yaz gelse de rahatlasak..." diye söylenip dursak da kış, kışlığına yakışır bir şekilde davranmalı değil mi?

Bence kar en çok yeşile yakışıyor...Özellikle de çam ağaçlarına...Akşam eve dönüş yolunda apartman bahçelerinden ancak bu kareleri yakalayabildim...Demek ki ormanlık bir alanda olsam deli olurmuşum her bir ağacı fotoğraflamaktan :)

Akşam arabaların tamamen karla kaplı olduğunu görünce "tamam" dedim, "sabah sporu olarak yapılacak hareketler belli oldu..." :)

Büyüklerimizin söylediği herşey ne kadar doğru...ve herzaman ne kadar yerinde: "Yazımızı yaz, kışımızı kış gibi yaşamayı nasip etsin Yaradan..."

(Bugün mü? Eser yok bu görüntülerden...Sanki hiç yağmamış gibi...)

ÖZden CAN Cümleler...

2012-01-09T11:00:00.003+02:00

Direnmeyin bana
Ey uluorta karşıma çıkan korkular !
Yüreğime sevgi mabetleri inşa ediyorum,
Hiçbirinin temelinin taşına dahi dokunamazsınız...

Levent ÖZCAN (burada)

Kısa...Ama Çok Uzun...KO(r)KU...KO(m)ŞU...

2012-01-05T14:14:00.003+02:00

45-46 yaşlarında esmer, uzun boylu, yüzü gölgeli, bakışları ifadesiz bir adamdı...Apartman kapısını açıp girdiğimde arkamdan o da gelmişti...Daha önce görmemiştim, yabancıydı...Gerçi artık kim kimi tanıyordu ki! Herkes birbirine yabancıydı...

Hemen iki adım arkamdaydı ilk basamağa adımımı attığımda...Ben ikinci basamağa geçtim, o da ilk...Sessiz sessiz, arka arkaya çıkmaya başladık merdivenleri...Aklıma korku/gerilim filmlerindeki takip/saldırı sahneleri geldi hemen...Tedirgin olmuş, kafamı çevirerek bir iki defa hafiften bakmıştım...İlk katı çıkıp ikinci kat için döndüğümde adamın 6 numaralı dairenin kapısını açıp içeri girdiğini gördüm ve rahatladım...Demek yeni taşınan sakin oydu...

Eve gelince anneme aynen böyle anlatmış, "iyi ki otomatlar sensörlü, ya ışıklar sönseydi korkudan yığılıp kalırdım herhalde" demiştim...

İkinci karşılaşmamızda da sahne aynıydı...Ama bu kez adam önde, ben onun birkaç basamak arkasındaydım...ve daha güvende...Merdiveni tam ortalamış halde o kadar yavaş çıkıyordu ki ben de hızımı onun adımlarına uydurmuştum...İlk karşılaşmamızdaki tedirginliğim aklıma geldiğinden yol verse bile onu geçmeyecektim...

Annem iki aydır Eskişehir'de oturan ablamın yanında olduğundan ben de evde yalnız kalıyorum şu ara...Haftaiçi gündüz işte, akşamları evime gelip üzerimi değiştirdikten sonra bazen Kartallarla, bazen abimlerle ya da diğer yeğenlerle vakit geçirdikten sonra yatmak için mutlaka evime geliyorum...Zaten hepimiz aynı semtteyiz ve yakın oturuyoruz birbirimize...

Geçen hafta 5 gün izin alıp, yeni yılı birlikte karşılayalım diyen arkadaşlarımın davetiyle kalkıp İzmir'e gittim...Güzel geçen bu izin günlerini hızla tüketip, yeni yılı da keyifle karşıladıktan sonra hemen ertesi gün sabah otobüsüyle Ankara'ya dönmek üzere hareket ettim...Akşama varacak, Pazartesi günü de işe başlayacaktım...

Minik valizimle apartmana girdim ve merdivenleri çıkmaya başladım...Tam 6 numaralı dairenin önünden geçerken bir koku hissettim...Burnum çok hassastır benim...Zaman zaman değişik kokular olur ya hani apartmanlarda, önemsemedim doğal olarak...

Sabah işe gelmek üzere merdivenlerden indiğimde aynı koku yine vardı, yine geçtim gittim...ve akşam tekrar...Salı günü biraz daha yoğunlaşan kokuyu hissederek sabah apartmandan çıktım...Akşam iş çıkışı yine evime gittim...Koku biraz daha artmıştı...ve ben "apartman görevlisi gelince söyleyim de bir baksın, birşey mi var, birinin çöpü mü kokuyor, nedir" diye beklerken, o ara yemek, bulaşık derken unuttum söylemeyi...

Çarşamba günü...Yani dün sabah çıktım koku daha da bir fazlalaşmış ve giriş kata doğru da yayılmış...Bu akşam unutmayayım da görevliye söyliyeyim bir baksın, ya da deterjanla apartmanı yıkasın diye düşünerek ve burnumu tutarak hızlıca indim...

Akşam apartmana girdiğim anda suratıma tokat gibi çarpan kokunun etkisiyle midem o kadar bulandı ki fena bir halde öğüre öğüre hızla merdivenleri çıkmaya başladım...6 numaralı dairenin önü ve sonrasında bizim 2.kata doğru beni takip eden o tarifi imkansız kokuyu istemesem de soluyarak eve girdim...O kadar çok midem bulandı ki artık çıkardığım sesleri duyan ve o anda kapısının önünde galiba birilerini bekleyen üst kat komşumuz hanım indi ve "kokudan mı böyle oldun, ne kadar ağır bir koku değil mi?" dedi konuşacak hali kalmamış bana...

Sonra evhanımı olan bu komşu kadın "ya Aynur kızım, bu 6 numaradan geliyor galiba, ne yapsak, ne etsek acaba?" deyince ziline basalım dedik...O esnada birkaç komşu daha çıkmıştı...Ben halâ kötü olduğumdan onlar indi ve ısrarla bastılar zile...Ama ne ses var, ne de soluk...

Tekrar bana geldiler ve yok kapı açılmıyor, kesin birşey olmalı deyince ben de polisi arayalım dedim ve ilk önce polis olan yeğenim (abimin oğlu) Yusuf'u aradım...Arayayım mı 155'i, gelirler mi diye sordum...Hemen arayın deyince diğer telefondan numarayı çevirmiştim bile...

Karşıma çıkan polis memuruna durumu anlattım...Hissedilen o çok ağır koku nedeniyle kötü birşey olmuş olabileceğinden şüphelendiğimizi söyledim...Sorduğu sorulara cevap vererek, adres bilgilerini de ekleyerek kapattım...

10 dakika geçmeden iki polis memuru geldi...Ben de pencereden geldiklerini görünce elime aldığım peçeteyi burnuma tutarak indim...Semt karakolundan ihbar üzerine geldiklerini söyleyince, "ben aradım" dedim...Hiçbirimizin tanımadığı bu adam hakkında yanıtsız kalan birçok sorudan sonra ben "bir çilingir çağırsam ve sizin de refakatinizle kapıyı açtırsam hemen" dedim ama öğrendik ki böyle birşey sadece Savcının vereceği kararla olabilirmiş...

Polisler "biz durumu Savcılığa bildirelim, karar da çıkarsa çilingirle birlikte gelir kapıyı açarız" dediler ve gittiler...Evlerimize girdik ve beklemeye başladık...Çok değil yarım saat kadar sonra açılmaya çalışılan kapının gürültüsüne anladık ki geldiler...Kapı açıldı...

Ben hemen inmedim ama merakımı da yenemedim...Birkaç dakika sonra aslında hepimizin tahmin ettiği, ama yanılmayı umduğumuz konu için aşağıya doğru indiğimde tüm apartman sakinlerinin merdivenlere dizilmiş olduğunu gördüm...Benim gibi herkes merak içindeydi doğal olarak...

Polis memuruna soran gözlerle baktım sadece...Verdiği cevap beni yerle bir etti: "kendini asmış"...Aman Allahım kimbilir kaç gün oldu...Her yerde o koku, üstelik her yeri saracak kadar, daha da fazla...Yaşamına son veren, soluğunu ensemde hissettiğim o adamın cesedinin kokusu...ve ben 4 gündür bunu ciğerlerime çekiyorum...Aman Allahım diyerek ve ağlayarak yukarı kaçtım, evime...Ama evimde de aynı koku...Bütün pencereleri ve balkon kapılarını açtım...Buz gibi oldu(m)...Evi havalandırdım, spreyler sıktım...

Abimler, yeğenlerim sürekli arıyorlar...Sarsılarak ağlıyorum, mide bulantıma engel olamıyorum...Durma orda, hemen çık, atla taksiye bize gel diyor abim...Montumu ve çantamı kaptığım gibi kapıyı çarpıp hızla çıktım evden...Aman Yarabbi nasıl birşey bu...Her yer kokuyor, hem de öyle böyle değil...Nefesimi tutarak açık duran 6 numaralı dairenin önünden hızla merdivenlere doğru koştum...Midem öyle fena bulanıyor ki gözlerim kararıyor sendeleyip düştüm o ara...Polis memuru "iyi misiniz, sakin olun" diyerek kaldırdı beni ama ben öğürtüden ona cevap bile veremeden telsiz, anons sesleri arasında kapıda duran taksiye binerek hızla uzaklaştım ordan...

--------------------

Dün gece hiç uyumadım...Gözümü her kapattığımda önce adamın arkamdan gelişini görüyorum...Sonra ben adamın arkasından gidiyorum...Tıpkı ilk iki karşılaşmamız gibi...ve o korktuğumuzu başımıza getiren koku...Sanki halâ burnumda, genzimde...Ne yaptıysam gitmiyor bir türlü...

Aslında konuyu komşuluk ilişkilerine bağlayarak bitirecektim...Ama kafam o kadar karışık ve dağınık ki şimdiki zamana bakıp eski zamanlardaki insan/komşuluk ilişkilerini düşünüp sadece bazı şeyleri sorguluyorum şu an...Biz nasıl insanlar olduk da bu hale geldik...Kimsenin kimseden haberi yok...Aynı çatı altında yaşadığımız halde hem de...Nasıl koptu ilişkiler böyle...Nasıl koparttık...Kendi kendimizi dört duvar arasına nasıl da mahkum ettik...Nasıl sessiz, nefessiz, kimsesiz bıraktık kendimizi...

Sen kimseyi acze düşürme Yarabbi...Hiçbir kimseyi kimsesiz, hiçbir kimseyi çaresiz bırakma Yarabbi...

Birgün dünyaya ait büyük bir derdin olursa Rabbine dönüp "benim büyük bir derdim var" deme...Derdine dönüp "benim büyük bir Rabbim var" de...

Hz.MEVLANA

Kartpostallık Bunlar...Yağız Kartal

2012-01-04T11:40:00.005+02:00

Haksız mıyım ama? Sizce de kartpostallık değil mi?

:))

Sevgiyi Bilenler...

2012-01-02T15:31:00.001+02:00

Şehirler Arası Aşk bloğunun sahibi arkadaşım herkesin fazlasıyla hakettiği güzel bir konuyla ilgili olarak mimlemiş beni...Mutluluk...ve sevdiklerinizi mutlu etmek için yaptıklarınız/yapabilecekleriniz...

10 madde halinde yazılması istenmiş ama ben öyle yapmayıp güzel ve çok anlamlı minik bir hikayeyle cevap vereceğim :)

Birgün sormuşlar ermişlerden birine: "Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?" diye..."Bakın göstereyim" demiş ermiş...

Sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak önce onlara bir sofra hazırlamış...Hepsi oturmuşlar yerlerine...Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş ve arkasından da "derviş kaşıkları" denilen bir metre boyunda kaşıklar...

Ermiş sofrada oturanlara "bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz" diye bir de şart koymuş..."Peki" demişler ve çorbayı içmek için kaşıklarını ellerine almışlar...Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına...En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan...

Bunun üzerine ermiş "şimdi sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe" demiş...Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa..."Buyurun" deyince her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp karşısındaki kardeşine uzatarak içmişler çorbalarını ve böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan...

"İşte" demiş ermiş..."Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve doymayı düşünürse o aç kalır...ve kim karşısındakini düşünür de doyurursa o da karşısındaki kişi tarafından doyurulur şüphesiz..."

Yani demem o ki: "Sevgiyle yapılan herşey insanın hem kendisini, hem de karşısındakini mutlu eder..."

ve unutmayalım ki "Hayat pazarında alan değil, veren kazançlıdır herzaman..."

Bir Yeni Mesajınız Var...

2011-12-30T10:00:00.010+02:00

Bana, sana, ona...Bize, size, tüm sevdiklerimize...Ülkemize ve ve ve tabi ki dünyamıza daha çok sevgi, daha çok mutluluk, daha çok huzur ve ve ve gerçek barışı getirsin yeniyıl...

Kısa Kısa...Yağız Kartal 2011

2011-12-23T14:14:00.003+02:00

İkizleri olan bir arkadaşım var işyerinde...Çocuklardan biriyle ilgilenirken diğerini öteliyor gibi hissettiğini, bir diğeriyle ilgilenirken de öbürünü öteliyor gibi hissettiğini söyler sürekli...Bundan dolayı da arada kaldığından, her ikisine de yeterli olmadığını düşünüp üzüldüğünden bahseder...

Henüz kendi minik Yiğit Kartal, Yağız Kartal'ın ailemize gelişiyle minik bir kardeş sahibi olup "küçük abi" unvanını aldı...Ama her ikisi arasındaki 1,5 yıllık fark onları ikiz gibi de yaptı...ve tıpkı arkadaşımın hissettikleri bizde de hasıl oldu...Yiğit'le ilgilenince Yağız'ı öteliyor, Yağız'la ilgilenince (ki bu abisi varken pek mümkün olmuyor) Yiğit öteleniyor sanki...

Burada yani blogda da durum aynı durum :) Dün Yiğit Kartal'ın bazı şeylerini paylaştım ya, bugün de Yağız Kartal için aynı şeyi yapmam lazım diye işi gücü bırakıp yazmaya başladım :) İleriyi düşünüp "niye benim için yazmadın diye sormasından korktum..." ne yalan söyleyim :))

*İlk dişini birkaç gün önce zorlu geçen bir süreçten sonra çıkardı nihayet...Güldüğü zaman parlayan bir incimiz var artık :))

*Emekleyen bebeği seyretmeye ailecek bayılırız biz...Yiğit hiç emeklememişti ama Yağız bundan bizi mahrum bırakmadı :) Birkaç aydır emekliyor ve onu seyretmesi o kadar keyifli ki...Hele kafasını önüne iyice eğip bir gidişi var...Geçenlerde nasıl hız aldı ve nasıl kendinden geçtiyse kapıya tosladı :))

*O isteyip de kucağımıza almadığımız zaman önce gözlerini dikip manalı manalı bakıyor...Sonra dudaklarını aşağıya doğru indiriyor ve öyle bir ağlıyor, gözlerinden boncuk boncuk öyle bir döküyor ki, dışarıdan gören biri etini falan kopardığımızı zanneder :))

*Kendi yatağı haricinde hiçbir yerde yatmıyor...Daha doğrusu derin uykuya geçemiyor ve sürekli huzursuzlanıp mızırdıyor...Yerini arıyor, ne bilirse daha şimdiden :))

*O kadar güleryüzlü ki...Bazen farkında olmadan yaptığımız herhangi bir hareket onun çok hoşuna gidiyor ve yüksek sesle acayip kahkahalar atıyor...Hem de öyle böyle değil...Kendisine doğru konuşarak gelen herkese ağzını ayıra ayıra gülüyor :))

*Oynaması için önüne koyduğumuz oyuncakları eline alıp önce bakıyor, sonra tek tek başının üzerinden aşırtarak arkaya atıyor...Ama çoğunlukla da kafasına denk geliyor :) Sonra da gözlerimizin içine bakarak ağlıyor...hem de bas bas bağırarak :))

*Yiğit neyle ilgileniyorsa ya da elinde ne varsa o da onu istiyor...O vermiyor, o ısrarla istiyor...Sonuçta Yiğit bağırıyor, Yağız ağlıyor...Ortalık bir anda savaş alanına dönüyor :))

----------

Aslında bebeklerin/çocukların her bir hareketine, davranışına sayfalar dolusu yazı yazılır...Ama birlikte geçireceğimiz çok yıllarımız var daha inşaAllah...Onun için şimdilik bu kadar yeter diyorum...Devamı da gelecek nasıl olsa...Kestik :))

İnsanlar, çocuklarını birşeyler vaadettikleri için değil, kendilerinin olduğu için severler...

HALIFAX

Kısa Kısa...Yiğit Kartal 2011

2011-12-22T14:14:00.001+02:00

Çocuklar büyüyüp elden avuçtan çıkınca biz büyüklerin yaptığı şey hep aynı sanırım...Benim oğlan şunu yapardı, benim kız bunu söylerdi der dururuz :) Hatta okul biter, her biri kazık kadar olur da yine de bebeklerle ilgili her sohbette illa kendi evlatlarımızın da o yaşlarda neyi nasıl söylediğini, neyi nasıl yaptığını anlatmadan duramayız...Kimse inkar etmesin, bu böyle...Kesin :))

Şimdi ben de anne yarısı bir hala, hem de en küçüğünden bir hala olarak buraya not düşmek adına Yiğit Kartal'ın birkaç huyunu ve bazı davranışlarını yazayım dedim :)

*Henüz tam konuşamasa da özellikle hareketlerle destekleyerek istediği herşeyi anlatıyor...Söylenilenlerin ise hepsini kelimesi kelimesine anlıyor...Anlamadığı birşey olursa iki elini yanlara doğru, gözlerini de soru sorar gibi açıyor, kafasını hafifçe sağa sola sallıyor...Babası "benim oğlum Türkçe'yi konuşamıyor ama çok güzel anlıyor" diyor :))

*Babasına olan düşkünlüğü had safhada...Onun olduğu bir ortamda kimselere gitmiyor...varsa yoksa babası...Bazen o kadar bunaltıcı oluyor ki abartmıyorum lavaboya bile göndermiyor...Daha olmadı gidip kapısında bazen ağlayarak, bazen güya konuşarak bekliyor :))

*Ayakkabılarını kendisi giyiyor...Asla yardım kabul etmiyor...ve enteresandır genelde çocuklar ters giyer ya sağı sola, solu sağa...Bizim oğlanda bu hiç olmuyor :))

*Birkaç ay öncesine kadar yemek yedirmek için gezmediğimiz park bahçe, çıkmadığımız kapı pencere kalmazken şu sıralar masaya oturup hiçbir yardım almadan gayet güzel yiyor...

*Küçük Halası gibi bazı konularda takıntılı ya da titiz ya da düzenli olacağı sanki şimdiden belli gibi...Mesela yemeğini yerken bizi bıktıracak şekilde her lokmada ağzını siliyor...Giydiği uzun kollu bir tişörtün/kazağın kollarını sadece ellerini yıkayacağı zaman yukarı çekiyor, sonrasında hemen düzeltiyor...Çorapları hep aynı hizada, olaki oyun oynarken biri aşağıya kaydı, oyunu bırakıyor ve onu yukarı çekiyor :))

*Çöp kamyonlarını ve büyük iş makinalarını acayip seviyor...Gece geç saatte alınmasına rağmen çöp kamyonunun sesini ve o dönen sarı ışığını hissettiği anda aşağıya iniyoruz...Saat önemli değil, sokak sokak gezerek onları seyrediyoruz :)) Kış geldiği için artık çıkmıyoruz tabi...Ama geçen gün denk geldim de işçiler "abla epeydir görünmüyordun, merak ettik, iyisin değil mi, ufaklık nasıl" diye sordular :))

*En çok benim ve kendi adını söylerken hoşuma gidiyor...Bana sadece AU diyor :) Kendi ismini soranlara ise elini göğsüne götürüp "ben YİT" diyor :))...Son zamanlarda benimle hiç dışarı çıkmıyor olmasına ise üzülüyorum...Artık sebebi evden dışarı çıkmak istememesi mi, yoksa evde annesiyle kardeşini başbaşa bırakmak istememesi mi bilemiyorum :))

*TRT Çocuk kanalında hergün üç kez mi, beş kez mi yayınlanan çizgifilm Peppee'nin hastası, sanırım birçok çocuk da öyle...Ama gel gör ki onun yüzünden bazı huyları değişti bizim oğlanın...Mesela küsmeyi öğrendi...Tıpkı onun gibi kollarını göğsünde bağlıyor, kafayı yukarı dikiyor, dudağı sarkıtıyor, gözleri düşürüyor ve gidip kendini odaya kapatıyor ve kendi keyfi isteyene kadar da gelmiyor :))

*Hareketlerinin ayarı mı desem, yoksa kıvamı/şiddeti/sertliği mi desem...Tam tutturamadığından kardeşi Yağız Kartal ara sıra boğulma tehlikesi geçiriyor :)) Zira sarılıyorum derken bebeciğin canını almak ister gibi boğazını sıkıyor :)) Annelerinin halini ise eminim düşünebiliyorsunuzdur...Her an yanlarında, her an tetikte :))

----------

Açılırsam daha da kimse susturamaz beni...Onun için şimdilik bu kadar yeter diyorum...Devamı da gelir nasıl olsa...Kestik :))

Çocuklar geleceğimizin güvencesi, yaşama sevincimizdir...Bugünün çocuğunu yarının büyüğü olarak yetiştirmek hepimizin insanlık görevidir...

M.Kemal ATATÜRK

Kısa Kısa...Kendim bile Kendime Garip Geldim :)

2011-12-21T13:43:00.003+02:00

Garip ya da tuhaf...hatta ilginç...ya da acayip...dediğiniz alışkanlıklarınız, huylarınız, davranışlarınız var mı? Benim var :) Aklıma gelmişken bir düşüneyim bakayım neler barındırıyor bu bünye, bu kafa dedim kendi kendime...

Mesela;

Eğer iki kişi olarak yürüyorsak, yanımda bulunan kişiyi muhakkak sol tarafıma alırım. Diğer taraf tersime gelir...ve eğer üç kişi olarak yürüyorsak muhakkak ortada olurum...Niyeyse :)

Birşeyler almak ya da bakmak için gittiğim mağazada eğer görevli peşimden ayrılmıyorsa, her elimi attığım ürünün yanında bitiveriyorsa alacağım varsa da almaz, o dükkandan hemen ayrılırım...

Güneş ışığının yoğun olduğu pencere önünde oturan birine bakarsam, karışık desenli halıların bulunduğu bir evde oturursam, minik minik bibloların ya da başka objelerin çokça olduğu bir yerde bulunursam, eşyalarla dolu kalabalık ve dağınık bir ortamdaysam...önce mide bulantısı sonra da şiddetli başağrısı çekerim...

Yemek yapmak terapi gibi birşey benim için...Ne yapacağına karar ver, sonra git malzemeleri al...ya da eldeki malzemelere bak, ona göre ne yapacağına karar ver...Kolay ve keyifli bir iş bana göre...Bunda garip olan ne var ki demeyin...Bana değil de anneme ya da ben mutfaktayken yanımda olan bir başka kişiye garip gelen şey şu ki; mutfaktaki terapim başlamışken yanımda kimsecikleri istemem ben :) Yalnız olayım, pişireyim, taşırayım...Herşeyi hazırlayıp ikrama hazır hale getireyim...Yani mümkünse terapimi tek başıma alayım :)

Saçlarımda henüz beyaz olmamasından mıdır nedir bilemiyorum, bugüne kadar hiç boya yaptırmadım...Saç şeklimi, rengini değiştirmeyi hiç düşünmedim...Günümüzde 13-14'lü yaşlara kadar inen bu saçıyla başıyla sürekli oynama hali bu yaşa kadar (ki 42 oluyor bu yaş) hiç değişiklik yapmamış biri olarak benim değil de birkaç arkadaşımın garibine gidiyor...Bilmiyorlar ki mümkünse herşey benimsediğim ilk haliyle ve şekliyle kalsın istiyorum :)

Siz hiç size sipariş edilen birşeyi alıp götürdüğünüzde ücretini ödemek istediklerinde utanır mısınız? İşte ben utanırım :) Kardeşim, abim, ablam, yengem, arkadaşım her kim olursa olsun onlar tarafından bana sipariş edilen şeyi hiç ikiletmem, ne yapar eder alır götürürüm...Çıkarıp ücretini ödemek istediklerinde ise o kadar utanır, o kadar utanırım ki zaten hediye vermeyi ziyadesiyle seven ben "hediyem olarak kabul edin" derim :)

Evde kullanılan alet edevat, makina teçhizatlardan biri eğer bozulmuşsa vay benim halime...Yaptırana kadar öyle huzursuz olurum ki uykularım kaçar, neredeyse kafayı bozarım :)

Tv seyrederken özellikle bir tartışma programı...hele de siyasiler varsa...Onlar konuştukça sanki ben karşılarındaymışım gibi söyledikleri herbir cümleye cevap verir halde oluyorum...Hatta bazen o kadar sinirleniyorum ki ses tonuma ne kadar engel olamıyorsam annem uyarır artık "ne bağırıyon, sanki seni duyan mı var" diye :) Bu huyumu ilerleyen yaşla beraber birkaç yıl önce edindim :))

----------

Mim gibi birşey oldu bu değil mi? Yazmak isterseniz keyifle okurum ama ben daha fazla devam edemeyeceğim...Zira düşündükçe gördüm ki kendime bile garip gelen ne çok huyum husum varmış benim :)) Yaz yaz bitmez gibi geldi bana...Kestik :))

Aslında hiçbir şey iyi veya kötü değildir...Herşey bizim onlar hakkında ne düşündüğümüze bağlıdır...

William SHAKESPEARE

Fiyatı mı? Değeri mi?

2011-12-20T14:14:00.001+02:00

Avrupa'nın ünlü sanat merkezlerinden birinde çocuğun biri vitrinde çok hoş bir tablo görür...Tablonun bedeli oldukça yüksektir...

Çocuk bu tabloyu abisine doğumgünü hediyesi olarak almayı ister ve kendince bir iş bulup biriktirdiği tüm para ile galeriye gider...Şanslıdır, tablo halâ satılmamıştır...

İçeri girer...Tabloyu bir süre yakından izledikten sonra resmi yapan sanatçıyı bulur ve: "Abimin doğumgünü için bu resmi satın almak istiyorum...Tüm param da bu kadar" der...

Ressam bir süre düşündükten sonra resmi paketler ve çocuğa satar...Çocuk paketini alır ve teşekkür ederek çıkar...

Galeride ressamın arkadaşları da vardır ve şaşkın şaşkın sorarlar: "Sen ne yaptın? O resmin değeri milyonlar ederdi. Neden bu kadar komik bir rakama sattın?"

Ressam cevap verir: "Evet...Ben bu resme milyonlarını verecek bir sürü insan bulabilirdim...Peki söyler misiniz tüm servetini bu resme verecek kaç kişi bulabilirdim?"

Sözün Özü: "Günümüzde insanlar herşeyin fiyatını biliyor, fakat hiçbir şeyin değerini bilmiyor..." Oscar WILDE

Türkü Söylemek Lazım...

2011-12-19T11:46:00.002+02:00

TRT'de çalışan birkaç tane arkadaşım var...Sağolsunlar beni düşünüp ara ara bazı müzik programlarına davetiye getirirler...Kaç kez niyetlenmemize rağmen programların hep haftaiçi olması nedeniyle bir türlü gidememiştik...Türk Sanat Müziği dinleyelim, kendi kendimize meşkedelim, dinlenelim diye "Akşam Sefası"na gitmek istedik ama davetiyelerin bana geldiği günün akşamı olunca iş çıkışı yetişemeyeceğimiz için biz de Cuma günü yapılan Türkü Şöleni'ne katıldık...

Hatırlar mısınız TRT'nin tek kanal olduğu dönemlerde yine televizyondan verilirdi böyle mini konserler...Hani seslendiren sanatçı elini sinek kovalıyormuş gibi bir sağa bir sola kaideli kaideli sallardı :) Arkasındaki koroda bulunan sanatçılar da aynı kuaförden çıkmış kalıp gibi saçlarla önlük gibi aynı kiyafetleri giyer, ellerini böğürlerine bağlar, hiç kıpırdamadan hem sopa yutmuş gibi durur, hem de yüz ifadelerinden işkence çekiyormuş hissini verirlerdi :)) Ha bir de çoğu belli bir yaşın üzerinde olurdu da "iki daha çığırsak da evimize gidip yatsak artık..." der gibilerdi :)

Şimdilerde ise bu görüntüden eser yok...Hatta epeydir yok, ne güzel...Işıltılı pırıltılı, şıkır şıkır giysilerle filinta gibi delikanlılar, fıstık gibi kızlar hoplaya zıplaya, güle oynaya söylüyorlar parçaları...Görevleri icabı bunu yapmış olsalar bile keyif aldıkları her hallerinden belli oluyor...Öyle güçlü sesleri var, öyle güzel seslendiriyorlar ki parçaları, alkışlarla eşlik etme, kendi kendine mırıldanma şeklinde seyirciye de yansıyor bu durum...

TRT'nin hakkını yememek lazım...Bana göre onlarca televizyon kanalının içinde özellikle bu konuda halâ en iyi eğitim kurumlarından biri...

Dinledik, çok beğendik, hep beraber söyledik...Kendimizce çok eğlendik, çok keyif aldık...ve bundan sonraki programlar için gelecek olan davetleri geri çevirmeme, TRT stüdyolarını herzaman varlığımızla onurlandırma kararı aldık :))

Dilekler, Hayaller, İstekler...

2011-12-16T16:50:00.004+02:00

Yeni yıl geliyor ya hani...Hepimizin istekleri de bu yeni kapıdan sırayla içeri girmek için bekliyor...Konuyla ilgili bir mim daha dolaşıyor ortalıkta...Galiba çoğumuzun genel isteği aynı...Özellerde biraz biraz farklılıklar olabiliyor doğal olarak...

Yüreğimdeki Yağmurlar, Fragile, Karton Siper ve Laliberteye bloglarının sahibi arkadaşlarım, yeniyılda olmasını istediğim 12 şeyi yazmamı istemiş bu mimle...ve 12 kişiye de göndermem gerektiğini belirtmişler...

Kendilerine çok teşekkür ederek ve hiç vakit kaybetmeyerek, hazır bütün isteklerim aklımdayken hemen cevaplamak istedim ben de :)

*1-Hem kendim, hem ailem, hem de tüm sevdiklerim ve sevdiklerimin sevdikleri hep sağlıklı olsunlar...

*2-Kendimle ilgili hem aileme, hem de tüm sevdiklerime güzel haberler vereyim...Onlardan hep güzel haberler alayım...

*3-Hem ülkemde, hem de tüm dünyada acı, üzücü ve kötü olayların/konuların hepsi bir daha yaşanmamak üzere bitsin ve gelmemek üzere gitsin...

*4-Hem ülkemin, hem de ülke insanımın işsizlik, geçim sıkıntısı, gelecek kaygısı, insanca yaşama, sağlık, eğitim gibi daha birçok konuda hiçbir sıkıntısı kalmasın...

*5-Paraya bağlı olarak yapmak istediklerimi gerçekleştirebilmem için milli piyangonun bu seneki yılbaşı çekilişinde en büyük ikramiye bana çıksın...

*6-Çıkan bu parayla yıllardır hep hayalini kurduğum ve yapmayı çok istediğim, gerekli bütün malzeme ve cihazlarıyla birlikte rahmetli babamın adına bir hastane odasının tefrişini yapayım/yaptırayım...

*7-Hem büyükşehirden, hem de büyükşehir hengamesinden, kalabalığından sıkıldığım için planını epeydir yaptığım, yeşilin ve mavinin bol olduğu şirin bir sahil kasabasında yaşamaya devam etme kararımı artık ertelemeyip bir an evvel uygulamaya geçireyim...

*8-Aldığım kökten değişikliklerle ilgili kararlarımı uygularken hiç zorlanmayayım...

*9-Yıllardır dilimden hiç düşürmediğim, sadece kendi seçtiğim yemeklerden oluşacak ve her bir yiyeceği kendi ellerimle hazırlayacağım, gelen kişilerin kendini evinde yemek yiyormuş gibi hissedeceği minik bir lokanta açma isteğimi, gitmeyi düşündüğüm şirin sahil kasabasında gerçekleştireyim...

*10-Sevdiklerimin bütün mutluluklarını göreyim...Her birine ayrı ayrı şahit olayım...ve onların mutluluğuyla ben de mutlu olayım...

*11-Etrafımda hep ailem, dostlarım, sevdiklerim olsun...Hiç yalnız kalmayayım...Hiç yalnız bırakmayayım...

*12-Hem kendim, hem ailem, hem de tüm sevdiklerim hep iyilerle, doğrularla, dürüstlerle karşılaşsın...Hiçbirimizi üzecek, kıracak, huzursuz ve mutsuz edecek hiçbir şey olmasın...

--------------------

Ben de bu mimi isteklerini, hayallerini ve dileklerini öğrenmek istediğim Turuncu Masallar, Balıkçı Kahvesi, Ben Kuşlardan da Küçüktüm, Bir Mucizem Var, Bulunmaz Hint Kumaşı, Cep Aynası, Değirmenden Mektup Var, Dürr-i Yekta, Efe ile Hayat, Hayattan İzler, Tuba Can ve Uğur Böceği bloglarının sahibi arkadaşlarıma sevgilerimle birlikte gönderiyorum...Cevap vermeme, sessiz kalma haklarını kullansalar bile :))

Daha İyi Anla(t)mak...

2011-12-15T14:25:00.001+02:00

Newyork'ta bir köprü üzerinde dilenen kör bir dilenci birgün bir şairin dikkatini çeker...Dilencinin boynunda asılı bir tabela vardır...

Şair, dilenciye günlük kazancının ne kadar olduğunu sorar...Dilenci de sekiz-on dolar civarında olduğunu söyler...Bunun üzerine şair, dilencinin boynuna asılı tabelayı ters çevirerek birşeyler yazar ve:

"Şimdi buraya senin kazancını arttıracak birşeyler karaladım...Bir hafta sonra yanına geldiğimde bana sonucu söylersin..." der ve oradan ayrılır...

Şair bir hafta sonra dilencinin yanına uğrayıp kendini tanıtınca, dilenci:

"Bayım size ne kadar teşekkür etsem azdır...Bir haftada kazancım ikiye katlandı...Çok merak ediyorum tabelaya neler yazdınız?"

Bunun üzerine şair gülümser ve:

"Tabelada doğuştan körüm, yardım edin..." yazıyordu. Bense "bahar gelecek, ama ben yine göremeyeceğim..." diye yazdım der.

Kıssadan Hisse: Önemli olan, anlatılmak istenen şeyi en iyi şekilde anlatmak olduğuna göre herşeyin daha iyi anlatılabileceği bir yol vardır...Yeter ki onu bulmaya, uygulamaya ve ufkumuzu bu doğrultuda genişletmeye uğraşalım...

Vazgeçme(me)k...

2011-12-14T10:35:00.002+02:00

1x.com

Geçmiş olmasına rağmen üzerimde bıraktığı kırgınlığı bir türlü atamadığım hastalık yüzünden uyanamadım...Bu yüzden de sabah mesaiye biraz geç başladım...

Odama çıkmak için asansör beklerken çalışanlardan bir hanım arkadaş ve yanında oğlu giriş yaptı kapıdan...Her zaman o kadar mutsuz bir ifadesi var ki bu hanımın etkilenmemek elde değil...

Tek kelimelik selamlaşmadan sonra bana doğru dönüp elindeki bir tomar evrakı göstererek "bıktım artık, isyanlardayım..." dedi. Doğal olarak ben de "hayırdır, ne oldu ki..." dedim. Fiziksel olarak son derece sağlıklı görünen ama görüntü olarak zihinsel engelli olduğu belli olan oğlunun hastane/rapor/ilaç ile ilgili kırtasiye işlerine koşturmaktan bitap düştüğünü söyledi..."Herşeye ben koşturuyorum...Çocuğu bırakacak yer de yok...Canımdan bezdim artık" dedi...Hak vermemek elde değil...

Bu hanımın eşi birkaç sene önce yaşamına son vermişti...İlk duyduğumda "adam kimbilir nasıl bir ruh hali içindeydi ki böyle bir sonu kendine yakıştırmış...Yoksa kim hayatından vazgeçmek ister" demiştim...

Engelli çocuğuyla bir başına oradan oraya koşturan, annelik görevini yapmaya çalışan, her zorluğu tek başına göğüsleyen ve tüm bunları yapabilmek için kendi dünyasından neredeyse vazgeçmiş bu arkadaşın halini görünce eşinin geride bıraktıklarını hiç düşünmeden kolay yolu seçerek kendini kurtardığını düşündüm kızgınlıkla...

Sonra yıllarca aynı birimde çalıştığım, o dönemlerde çok samimi olduğum, onun tarafından uygulanan ve nedenini halâ bilmediğim bir konuşmama durumu yaşadığım bir diğer hanım arkadaşım geldi aklıma...

Onun eşi de birkaç sene önce yine aynı yolu seçerek aynı sonu yaşamıştı...ve bu arkadaşım da tıpkı diğeri gibi aynı zorluklarla başetmeye çalışmıştı...Onun da bir oğlu var...Fakat bu kez engele takılan kendisi olmuştu...

Olayı öğrendiği andan itibaren "neden" sorusuna bir cevap bulamamış, eşinin bu şekilde gidişinde hep kendini suçlamış, sonucunda da uzunca bir süre devam eden tedavi sürecinden sonra hem biz arkadaşlarının, hem de kardeşlerinin sayesinde tekrar normal hayatına dönebilmişti...En azından görüntü olarak öyleydi...Ama yakından şahit olduğumuz için biliyoruz ki bundan sonraki hayatı hiç eskisi gibi olamadı...Arkadaşımın o halini gördükçe aynı şeyi düşünmüştüm tıpkı şimdi düşündüğüm gibi...Onun eşi de geride bıraktıklarını hiç düşünmeden kolay yolu seçerek kendini kurtarmıştı...

********************

Böylesi iki örnekte en vazgeçilmezimiz olan hayatımızdan vazgeçmek bir tercih midir? Yoksa vazgeçmek, geride bıraktıklarını düşünmeyip vız gelir diyerek en kolay yolla son noktayı koymak mıdır?

Bence vazgeçmek; umudunu kaybetmiş, inancını yitirmiş, kendine olan güveni sarsılmış insanların en kolayı seçmesi...Hem de ne kendini, ne de geride bıraktıklarını hiç düşünmeden...

ve diliyorum ki sebebi her ne olursa olsun hiçbir kimse bu noktaya gelip böylesi bir vazgeçmeyi yaşamasın ve yaşatmasın...

Umut, inanç, güven...

Bu üçü varsa, hayatınız güzeldir...(bknz.)

Çay-Kahve Bahane...

2011-12-13T11:00:00.010+02:00

Mutfakla aram hep çok iyi olmuştur...Lezzetini az çok tahmin edebildiğim, malzeme ve yapılışı açısından beni zorlamayan her türlü tarifi not eder, ilk fırsatta da hemen denerim...Tadarım ve herkesin de tadmasını sağlarım :)

Hem yemek bloglarını, hem de bloglarda yapılan etkinlikleri bu nedenle ilgiyle takip edenlerdenim...Yemek bloğu olmadığım için katılmak gibi bir düşüncem de olmamıştı şimdiye kadar ama geçenlerde Yeşil Mutfaktan Tarifler bloğunun sahibi Sevgili Özlem evsahipliğini yapacağı etkinliğe davet edince bir değişiklik yapayım ve ben de katılayım dedim :)

Yemek bloglarını dolaşırken daha önce rastladığım ve kesinlikle yapılmalı diyerek not ettiğim bu tarifi ilk denememden sonra dün akşam yine yaptım ve hem yapımı, hem de malzemeleri açısından oldukça pratik olan bu lezzeti sizlerle de paylaşmak istedim...Nasıl? Görüntüsü güzel değil mi? Tadı da nefis inanın...Çay saatlerinizin vazgeçilmezleri arasına gireceğini düşünerek hemen denemenizi tavsiye ediyor, tarifimi Sevgili Özlem'in etkinliğine gönderiyorum :)

Tarifimizin adı "Kaşar Peynirli Poğaça"

Malzemeler:

1 subardağı sıvıyağ

1 subardağı yoğurt

1 subardağı rendelenmiş kaşar peyniri

2 yumurta (üzeri için birinin sarısı ayrılacak)

2 paket hamur kabartma tozu

Un (5 subardağı kadar)

Tuz

Üzeri için çörekotu veya susam

Yapılışı:

Tüm malzemeleri karıştırarak ele yapışmayacak şekilde yumuşak bir hamur elde ediyoruz. Küçük parçalar alarak yuvarlak yapıyoruz. Yağlanmış ya da pişirme kâğıdı serilmiş tepsiye biraz seyrekçe diziyoruz. Üzerine yumurta sarısı sürüyor, arzuya göre çörekotu veya susam serpiyoruz. Önceden ısıtılmış fırında alt üst kızarana kadar pişiriyoruz.

Bu kadar...Sizce de çok kolay değil mi?

Afiyet olsun :)

Sizin Evinizin Herşeyi Olabilir...

2011-12-12T13:30:00.003+02:00

Ama benim evimin herşeyi değil burası...Hatta hiçbir şeyi değil...

Bir kez daha anladım ki ihtiyacım olan birşeyi almak için alışveriş merkezleri benim tercih edeceğim bir yer değil...Böyle güruh halinde herkesin aynı yöne giderek, aslında almak için değil de işte ben de gittim, gördüm demek içinmiş gibi dolaştığı o büyük AVM denilen yerler var ya...İşte oralardan bahsediyorum...

Hani fikir edineyim diye baktığım, elime aldığım herşey sanki ordan burdan toplanmış da getirilmiş gibi...Bir halıya bakıyorum, bir de fiyatına..."Ben bunu kapımda paspas olarak bile kullanmam" diyorum hem yüzümdeki ifadeyle, hem de sözlerimle...Mesela kumaşlarına bakıyorum, dikişlerine falan...Ne arz edersek muhakkak talep olur diye bu kadar da baştan savma, özensiz, uyduruk eşya konur mu ya...

Işıklandırmalarla herşey o kadar güzel görünüyor ki hepsi birden al beni al beni diye bağırıyor...Ama yok...Bilmem kaç m2'lik alana yayılmış bu yerde ben bunu da kullanabilirim diyeceğim hiçbir eşyaya ya da ihtiyaç malzemesine rastlamadım dersem abartmış olmam herhalde...Hani şu sosyete pazarı denilen yerler vardır ya...Toplasan 2 kez gitmişimdir işte bu büyük alışveriş merkezlerine de 2 kez gittiğim gibi...İşte oralarda da birşey bulamam ben...Millet nasıl bulur eder bilemiyorum ama ben çorap bile almam oralardan...

Almak için değil ama özellikle küçük alanların en iyi şekilde nasıl değerlendirilebileceği konusunda çok güzel fikirler verdiğini ve bu yönde faydalı bir yer olduğunu itiraf etmeliyim...Bence satış yeri olarak değil de dekorasyon danışmanlık merkezi olarak hizmet verseler çok daha faydalı olabilirlerdi diye düşünüyorum...

Alışveriş dediğin klasik olacak arkadaş...Halıyı halı, mobilyayı mobilya mağazasından, bardak cıncık boncuk işlerini züccaciyeden alacaksın...

Halı mağazasına girdiğinde içerideki o koku tokat gibi çarpacak yüzüne...Tamam diyeceksin o anda "tam yerine geldim" diyeceksin...Mobilyaların o kokusu var ya...Onu öyle bir alacaksın ki, evine getirip yerleştirdiğinde bile vernik kokusu günlerce çıkmayacak....

Yani diyorum ki "alırsan al, almazsan banane!" tarzında elemanların olduğu hiçbir yer bana göre değil...O dükkanda/mağazada müşteriyi adam yerine koyup velinimetim gelmiş diyerek güleryüzle karşılayan birileri olacak muhakkak...Bunu bilir, bunu söylerim :)

Cana Can Katar...Pişirince Bir Köye Yeter...

2011-12-09T13:40:00.004+02:00

Tabi ki aşureden bahsediyorum...Âşık Muhlis DENİZER'in dizelerini kullanarak...

Bu yayını ise aşurenin tarifini ya da faydalarını ya da neden aşure yaparız? sorunuzun cevabını bulmanız için değil sadece "ben yaptım..." demek için yapıyorum :))

Gerçi sahiplenme duygumun fazlasıyla geliştiğini gösterdiğim bu durumu yeğenim İlknur okuyunca epey sitem edecek ama olsun...Yine de söylüyorum "ben yaptım..." :)))

Geçen gün telefonla arayıp benden büyükçe bir tencere/kazan isteyerek aşure yapacağını söyleyen, ama bunu söylemekteki asıl amacı "yardıma ihtiyacım varrrr..." sinyallerini vermek olan ve ses tonuyla da bunu hissettiren :) evli ve bir çocuk annesi yeğenciğimle beraber daldık mutfağa...

Daldık dalmasına da...Malzemelerin her biri bir tarafta, kimi meyveler doğranmış, kimi bakliyatlar yumuşasın diye suya salınmış...Araya bir de akşam yemeği faslı girince savaş alanından farkı kalmayan ve benim bodoslama daldığım bu mutfakta boğuluyordum az daha :))

İlknur kuzum bu satırları okuduğunda gülerek "Aynur Abla yaaaa..." diyeceğini biliyorum...Ancak sevgili kocanın da beni gördüğü ilk anda onun kanayan yarasına parmak bastığım için, doğruları dosdoğru söylediğim için herzaman olduğu gibi "ver elini öpeyim ablam yaaaa..." diyeceğini de biliyorum :)))

Ama sen de şunu bil: O dağınık ortam nedeniyle geçirdiğim fenalık sonucu başıma giren ağrıyı kendi ellerimle yaptığım ve tadına doyamadığım aşureyi şifa niyetine yiyerek anca kesebildim :))

Neyse uzatmayayım...Şu nerdeydi, bu nerdeydi, şunu koyduk mu, bunu ilave ettik mi diye diye bir köye yeter dediğimiz aşuremizi pişirdik elbirliğiyle...Hem görüntüsüyle, hem de tadıyla nefis olduğunu söylemeden edemeyeceğim doğrusu :)

Paylaştıkça çoğalan, bereketi konusunda aksini düşünmediğimiz bu harika lezzeti apartman sakinlerine dağıtım işini ise bir diğer yeğenim, yani İlknur'un kardeşi Ömer üstlendi fotoğrafta da görüleceği üzere...

Sonuç olarak annemsiz yaptığımız bu ilk aşure için kendimize 10 üzerinden 10 verdik ki karşılıklı oturup kahvelerimizi içerken "oldu oldu, çok güzel oldu...valla yaptık, çok da güzel pişirdik, hallettik heheyyyttt..." dedik sürekli...Hani böyle sırıtan suratlarla...e kolay değil tabi savaş alanından alnının akıyla çıkmış komutanlarız ne de olsa :))

Bereketi hanelerimize de yayılsın inşaAllah...

Tanıştırma Amaçlı Not: İlknur benim büyük ablamın büyük kızıdır...Gerçi başka kızı yok ama büyük çocuğudur diye düzelteyim...Ömer benim büyük ablamın küçük oğludur...yani İlknur'un en küçük erkek kardeşidir...

Bilgilendirme Amaçlı Not: Yeğenlerimin hepsi bana "abla" der...Nedeni şudur: İlk yeğenim İlknur yeni yeni konuşmaya başladığında mahalledeki çocuklardan kapıp bana bu unvanı layık görmüştür :) Ondan sonra gelen yeğen ordusu da birbirlerinden duydukları için bana böyle hitap etmişler, beni hala ya da teyze olarak görmemişlerdir...Hala ya da teyze olarak tanıştırmak zorunda kaldıklarında hepsinin söylediği şey aynıdır: "Aynur Abla ya, sanki senden değil de yabancı birinden bahsediyor muşuz gibi oldu..." :)

İkisi Bir Arada...Ödül ve Mim...

2011-12-08T14:00:00.006+02:00

Uzun bir aradan sonra ikisi bir yerde olan ödül ve mim Dürr-i Yekta, Şehirler Arası Aşk, Ben Kuşlardan da Küçüktüm ve Beyaz Kedi-Sil Baştan Başlamak Gerek Bazen bloglarından geldi...Güzel arkadaşlarıma çok teşekkür ediyor, her birine ayrı ayrı sevgilerimi gönderiyorum...

Mim konusu; hakkımdaki gerçekleri 7 maddede toplayıp yazmakmış...7 değil 77 madde olsa yine de yetmeyecek ama aklıma gelenleri hemen sıralayayım :)

1-Çoğu kişi gibi ben de hem ailemin her bir ferdine, hem de diğer tüm sevdiklerime ayrı ayrı düşkünümdür. Her birinin her bir konusuyla inceden inceye ilgilenir, üzerime düşen birşey varsa ki kesin vardır :) onların söylemesine fırsat vermeden hemen yaparım...Yeğenlerime olan düşkünlüğüm ise kendi annelerine bile güvenemeyecek şekilde had safhadadır...O kadar yani :)

2-Yıllar önce TRT'nin açmış olduğu spikerlik sınavının yazılı, mikrofonla metin/haber okuma ve konuşma etaplarını kazanmış, ancak hani o genel deyimle torpilim olmadığından mülakat sınavında elenmiştim...Yani demem o ki güzel konuşurum...Konuşma üslubu, ses tonu, konuşurken düzgün bir Türkçe ile anlaşılabilir ve doğru konuşmak benim için çok önemlidir...İyi bir dinleyiciyimdir...Kendini ifade edemeyen, mıy mıy mıy konuşan tiplere tahammülüm yoktur...Asla emir kipiyle konuşmam, bana konuşulmasına ise hiç dayanamam :)

3-Hem ev, hem mutfak, hem de dışarıda yapılması gereken her türlü işte çok becerikliyimdir...Yapmam gereken ya da benden yapılması istenilen her konuyu görev kabul ederim ve sonuçlandırıncaya kadar peşini bırakmam...Bu konuda hiç mütevazı olamayacağım...Uçan da kaçan da elimden kurtulamaz :)

4-Düzen ve temizlik en çok önem verdiğim konuların başında gelir...Dağınık ortamlardan hiç hoşlanmam...Hoşlanmadığım gibi o kalabalık görüntü beni daraltır...Hatta sinyallerini hiç kesmeyen migrenimi daha da bir tetikler ve sonucunda da başıma ağrılar girer :)

5-Aldığım kıyafetlerin bana uygun olup olmadığına dikkat ederim...Herkesin fiziğine göre seçim yapması gerektiğini hep vurgularım...Giydiğim bütün kıyafetlerde renk-desen-model uyumu benim için önemli olup, ayakkabı-çanta-makyaj bütünlüğüne de ayrıca dikkat ederim...Aynı kıyafeti üstüste iki gün giymem :)

6-Toplu taşıma araçlarına binmeyi sevmesem de bazen işe ya da bir yere gidip gelirken kullanmak zorunda olduğum zamanlar oluyor doğal olarak...Eğer ayakta gidiyorsam ve bir kişi kibarlık edip bana yer vermişse işte o anda sıkıntılı durumum başlamış demektir...Çünkü koltuktan kalkan kişinin yerine hemen oturamam ben...Aynı durum genel kullanılan tuvaletlerde de geçerlidir...Çıkan kişinin ardından hemen giremem...Bu gibi durumlarda mide bulantıma engel olamam :)

7-Organizasyon konusunda iyiyimdir...Yapılması gerekenleri, sırasını, nasıl olacağını kendimce bir düzen içerisinde önce kafamda, sonra uygulamada çok güzel hallederim...Dahil olan herkesin de buna uymasını sağlarım...Aksaklıklar, eksiklikler ya da uymayanlar olursa da çok sinirlenirim...ve beni tanıyanlar iyi bilirler ki o sinirlerimin zıpladığı anlarda kimse yanımda yöremde olmamalıdır...Sebep olanlar nasibini bolca alır :)

Daha yeni ısınmaya başlamıştım ama baktım sürem dolmuş :) Başta da dediğim gibi 7 değil 77 madde olmalıymış aslında...

Mutlu Edin...Hem Kendinizi Hem de Onları...

2011-12-07T11:30:00.003+02:00

Onları hiç unutmadık aslında...Nasıl unuturuz?

Onlar bizim savaşçı, yürekli lösemili çocuklarımız...

**********

Yaz bitti, okullar açıldı, bayramlar geldi geçti...derken Van depremi en onmaz yerimizden vurdu...Çok üzüldük, ağladık, kendimiz gidemesek de yüreğimizi kuş edip yolladık.

Kar taneleri sadece bembeyaz çadırların üzerine değil, içimize yağdı gecelerce...Yine de buz kesmedi kalbimiz...Hepimiz elimizden geleni yaptık onlar için...Yapıyoruz da...

Öte yandan sevgimizin sıcaklığına alıştırdığımız, yolumuzu gözleyen çocuklarımız var LÖSEV'de...

Bu yılbaşı sevdiklerimiz için hediye paketleri hazırlarken lösemili çocuklarımıza da bir tebessüm daha hediye edelim mi? Ne dersiniz?

Onlar bir tek kalemle, bir kitapla, bir çift çorap ya da çamaşırla bile öyle mutlu oluyorlar ki...Aslında hediyemizin sevgimiz, duamız, yumuşacık şefkatimiz olduğunu biliyorlar çünkü...

Dedim ya; Onları hiç unutmadık aslında...Nasıl unuturuz? Onlar bizim lösemili çocuklarımız...

**********

Eğer siz de çocuklarımız için bir yeniyıl hediyesi düşünürseniz, gönderilerinizi isterseniz Bulut Gölgesi bloğunun sahibesi Sevgili Tülin Hanım'a, isterseniz LÖSEV'in Reşit Galip Caddesi İlkadım Sokak No:14 06700 G.O.P/ANKARA adresine yollayabilirsiniz...

Hatta Ankara'daysanız, hem kendinizi hem de onları mutlu etmek ve hediyenizle birlikte sevginizi de kendiniz iletmek istiyorsanız lütfen Tülin Hanım'la irtibata geçiniz...

* Hediyelerinizi 20 Aralık tarihinde elimizde olacak şekilde göndermenizi rica ediyoruz...

* Tülin Hanım'a ait olan bu yazıyı kendisinin izniyle aynen yayınladım :)

En Miniğimiz için Mini Parti...

2011-12-05T15:35:00.003+02:00

En miniğimiz Yağız Kartal'ın ailemize katılışının 1. yılını her iki tarafın aile üyeleriyle beraber Cumartesi günü kutladık. Epey kalabalık olmamız ve en çok çocuklarla ilgilenmemiz nedeniyle sohbet etmek için pek fırsat bulamadık...Ama böyle güzel bir konu için birlikte olmaktan dolayı çokça keyif aldık...

Önce iki kişilik, ardından Yiğit Kartal'ın gelişiyle üç derken, Yağız Kartal'ın da yerini almasıyla onlar artık dört kişilik güzel bir aile...

Mini partimize mini konserle katılan prensesimiz Selinnur henüz yolun başında olmasına rağmen gördük ki epey yol katetmiş keman konusunda...Yüreğimizin en baş köşesine koyduğumuz kuzularımız için "Mavi Boncuk" şarkısını o çaldı, biz söyledik hep beraber :)

Onlar için elinden gelen herşeyi yapan, ömrüm olduğu sürece de yapmaya devam edecek olan ben Küçük Hala, anda kalsın anılarda yeralsın diye Yağız Kartalımla bir iki fotoğraf çektirdim şöyle gözlerden uzak köşelerde...Yiğit Kartalıma yakalanıp onun o "neden beni kucağına almadın?" der gibi sorgulayan bakışlarına hedef olmayayım diye :)

İyi ki doğmuş ve iyi ki biz onun ailesi olmuşuz...

Düğün pastasını da hep beraber keseriz ve hep beraber böyle güzel, mutlu pozlar veririz inşaAllah...

Sağlıkla, mutlulukla, huzurla...

Kuzumuz Bugün 1 Yaşında...Yağız Kartal...

2011-12-03T10:52:00.015+02:00

Geleceğini haber alıp, ailemize katılacağı günü sabırsızlıkla beklemeye başladıktan sonra, tam 1 yıl önce bugün (bknz.) kucağımıza yerleşiverdi Yağız Kartalımız...

Mutluluk, huzur, sevinç ve başarılarının yaşı gibi sürekli artacağı sağlıklı bir ömür diliyorum kuzumuza...

Yüce Rabbim tüm evlatları sağlıkla anne, baba ve tüm sevdiklerine bağışlasın inşaAllah...

Dişi Peri...

2011-12-02T13:40:00.002+02:00

60'lı yaşlarda evli bir çift evliliklerinin 35. yılını sakin, güzel, romantik bir mekanda kutlamaktadırlar. Aniden karşılarında zarif ve güzel bir peri belirir ve şöyle der:

"Bu kadar uzun bir süre örnek bir çift olmanız ve hep birbirinize sevgiyle yaklaşıp sadık kalmanız nedeniyle her ikinizin de birer dileğini yerine getireceğim..."

"Ah, ben sevgili kocamla tüm dünyayı görebileceğimiz uzun bir seyahat yapmayı istiyorum" der kadın...Sevgi dolu gözlerle kocasına bakarak...

Peri sihirli değneğini şöyle bir sallar ve gerekli her türlü hazırlığın yapıldığını gösteren belgeler kadının eline geliverir...

Sıra kendisine gelince adam biraz düşünür ve:

"Evet...der. Tüm bunlar harika ve çok romantik. Ama böyle bir fırsat insanın ömrü boyunca sadece bir kez eline geçer ve artık ömrümüzün sonuna yaklaştık...Kusura bakma hayatım ama benim dileğim benden 30 yaş daha genç bir karım olması..."

Hem kadın, hem de peri oldukça büyük bir hayal kırıklığı içine düşseler de dileğin yerine getirilmesi gereklidir...

Bunun üzerine peri değneğini yine şöyle bir sallar veeee adam 92 yaşına gelir :))

*Erkekler her durumdan kendilerine göre pay çıkaracak kadar akıllı olabilirler...Fakat periler dişidir :)))

Hiçlik Makamı...

2011-12-01T11:25:00.002+02:00

Nasreddin Hoca'ya sormuşlar:
- Kimsin ?

"Hiç" demiş Hoca...Hiç kimseyim...

Dudak büküp önemsemediklerini görünce bu kez Hoca sormuş:
- Sen kimsin ?

"Mutasarrıf" demiş adam...Kabara kabara...

- Sonra ne olacaksın ? diye sormuş Nasreddin Hoca...

"Herhalde vali olurum" diye cevaplamış adam...

- Daha sonra ? diye üstelemiş Hoca...

"Vezir" demiş adam...

- Daha daha sonra ne olacaksın ?

"Bir ihtimal sadrazam olabilirim..."

- Peki ondan sonra ?

Artık makam kalmadığı için adam boynunu büküp son makamını söylemiş: "Hiç..."

- Daha niye kabarıyorsun be adam...Ben şimdiden senin yıllar sonra gelebileceğin makamdayım: Hiçlik makamında... !!!

Kısa Kısa...Kasım'da Yolculuk...

2011-11-30T10:00:00.002+02:00

Aynı ayda/günde daha önceden neler yaşandığını, neler yapıldığını merak eder misiniz hiç? Ben ederim...Arasıra da olsa şöyle bir bakarım...Belli başlı, bilindik konular haricinde aklımda da kalmaz çoğu :)

Geçmiş tarihlerde Kasım ayında neler olmuş diye bir gözatayım dedim... Gün be gün kayıtlara düşülmüş o kadar çok şey var ki hepsini buraya aktaramayacağıma göre ben de kendimce bir liste oluşturdum :)

Hatırlamak için şöyle bir bakmak isterseniz buyrunuz:

1869 Süveyş Kanalı açıldı.

1918 Musul, Türk topraklarından ayrıldı.

1918 Birinci Dünya Savaşı sona erdi.

1922 Osmanlı saltanatı, TBMM kararıyla sona erdi.

1925 Şapka giyilmesi hakkında kanun kabul edildi.

1927 Ankara Zafer Anıtı açıldı.

1928 Yeni Türk harfleri kabul edildi.

1934 Mustafa Kemal'e ATATÜRK soyadı verildi.

1934 İsmet Paşa İNÖNÜ soyadını aldı.

1934 Lakap ve unvanlar kaldırıldı.

1938 Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucusu, Kurtuluş Savaşı'nın önderi ve ilk

Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal ATATÜRK, Dolmabahçe Sarayı'nda

saat 09:05'de öldü.

1938 ATATÜRK'ün naaşı İstanbul'dan Ankara'ya götürüldü.

1938 ATATÜRK'ün naaşı Ankara Etnoğrafya Müzesi'ndeki geçici kabrine

kondu.

1946 UNESCO kuruldu.

1956 Orta Doğu Teknik Üniversitesi kuruldu.

1963 Kennedy öldürüldü.

1973 Anadolu Üniversitesi kuruldu.

1981 ATATÜRK'ün Başöğretmenliğe kabul tarihi olan 24 Kasım günü

Öğretmenler Günü olarak kutlanmaya başlandı.

1983 12 Eylül'den sonra kurulan partilerin katıldığı ilk genel seçim yapıldı.

Anavatan Partisi (ANAP) 211 milletvekili ile tek başına iktidar oldu.

1983 Atatürk Barajı'nın temeli atıldı.

1983 Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ilan edildi.

1985 Demokratik Sol Parti (DSP) kuruldu.

1989 Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi kabul edildi.

1993 Galatasaray, İngiltere'nin Manchester United takımını eleyerek,

Şampiyonlar Ligi'ne katılan ilk Türkiye takımı oldu.

1996 Şans oyunu olan Sayısal Loto Türkiye'de başladı.

1996 Susurluk olayını başlatan kaza meydana geldi.

1998 PKK'nın başı Abdullah ÖCALAN Roma'da yakalandı.

1998 Danıştay, 10 aylık hapis cezası kesinleşince İstanbul Büyükşehir

Belediye Başkanı Recep Tayyip ERDOĞAN'ı başkanlıktan düşürdü.

1999 Düzce'de 7,2 büyüklüğünde deprem oldu.

2008 Amerika'nın 44. başkanı Barack OBAMA oldu.

2010 Tarihi Haydarpaşa Garı'nda yangın çıktı.

********************

Uzun tarihler arasındaki kısa yolculuğumuzu yakın tarihimizi altın harflerle yazan Ulu Önder Mustafa Kemal ATATÜRK'ün sözleriyle tamamlamak istiyorum...

"Evvela millete tarihini, asil bir millete mensup bulunduğunu, bütün medeniyetlerin anası olan ileri bir milletin çocukları olduğunu öğretmeliyiz..."

"Tarih, hayal mahsulü olamaz..."

* Bu arada sizlerin de dikkatini çekti mi? Benim masamdaki takvimde Kasım ayı 31 gün :))

Üçü Bir Arada...Olmalı...

2011-11-28T11:00:00.007+02:00

Köy sakinleri yağmur duasına çıkmışlardı. Bütün köy ahalisi toplandı.
İçlerinden birinde şemsiye vardı.

Bu inançtır...

Babalar bebeklerini havaya hoplatır, çocuklar gülmekten bayılır. Yere düşeceklerini akıllarına bile getirmezler.
Çünkü babası onu tutacaktır.

Bu güvendir...

Yatağımıza girerken, yarın uyanıp yaşamaya devam edeceğimize dair garantimiz yoktur.
Ama yine de ertesi güne dair planlar yaparız.

Bu ümittir...

ve bu üçü varsa, hayatınız güzeldir...

Hayati...

2011-11-23T12:00:00.003+02:00

Tamam herşey için çok gerekli ve vazgeçilmez bir madde olduğunu biliyorum...Canlıların yaşaması için hayati bir öneme sahip olduğunu da...ve bu nedenle biyologların suya "yaşam sıvısı" dediğini de biliyorum...

Bildiğim şu üç önemli bilgi bile bana hergün su içmem için gerekli itici gücü yapmıyor...Yapmıyor işte...Hani bardak bardak olmasa da gün içerisinde hiç olmazsa yudum yudum içeyim diye dikiyorum gözümün önüne 1,5 litrelik şişeyi...ama yok...Gördüğüm halde bile yönümü öte tarafa çeviriyorum :)

O sıcak yaz günlerinde şöyle kana kana içtiğim bir iki gün haricinde hiç sulu günüm olmuyor benim...olamıyor...Halbuki nasıl da özeniyorum suyu öyle içenlere...Hele içerken gırtlaktan gelen gurk gurk sesleri var ya...o bile hoşuma gidiyor :)

Hayat memat meselesi bu diyerek kendimi öyle zorluyorum, öyle zorluyorum ki bu kez de midem bulanıyor...Hatta boğazıma duruyor..."hadi canım, su boğaza durur mu" demeyin...Vallahi boğazıma duruyor...O yudumu gönderene kadar da sanırsın bir kaşık suda boğuluyorum :)

Hadi diyorum hiç olmazsa güzellik için zorlayayım kendimi...Daha da ilerleyen yaşlarda kimse buruş buruş olmak istemez değil mi :)...Ama bu bile en ufak bir etkilenme yapmıyor bende...Nafile...Kesinlikle anladım ki su içme özürlüyüm ben...Artık böyle diyorum kendime...

Gerçi kendimce mantıklı bir açıklamasını da buldum ben bu durumun...Galiba ben su ihtiyacımı deri altından alarak karşılıyorum...Hergün uzun saatler duş altında kalarak :) Vücut için gerekli olan su miktarını böyle alıyor ve tüm hücrelerime gönderiyorum diye düşünüyorum :)

Ne yani olamaz mı? İlla ağız yoluyla alınacak diye bir kural mı var? Benim vücudum kendi kendine böyle bir sistem geliştirmiş olamaz mı :)

Hadi sorularıma "evet, aslında olabilir..." diye bir cevap verin de rahatlayayım...Hadi ama...Gerçi "hayır, böyle birşey olamaz..." deseniz de yapacak birşey yok...Halâ su içemiyorum ben :(

Yaşam Sıvısı hakkında detaylı bilgi için buyrunuz...

Haftasonu Mesaisi...

2011-11-21T12:15:00.006+02:00

Annem geçen hafta Eskişehir'de oturan ablamın yanına gidince, ben de bu haftasonu Kartallarımla dolu dolu iki gün geçireyim diye kalktım onlara gittim...Hem de nasıl doluydu...Hatta dolup da taştı demek daha doğru olur :)

Cuma akşamı başladı aslında bu mesai...Haftasonu da geceli gündüzlü tam gaz devam etti...

Her ikisi de aynı anda uyanık olduğunda halimizin nice olduğunu tahmin etmek sanırım hiç de zor olmasagerek...Ne koyduğumuz yerde iki dakika duruyorlar, ne de evin ayak basmadık hiçbir yerini bırakmıyorlar...

Hele Yağız Kartal :) emeklemeye başladığı günden itibaren aman Allahım...Gözümüzü üstünden ayırdığımız saniye pıt pıt pıt her yere girip çıkmak istiyor...ama her yere :) O kadar sinirli ki, yönünü gitmesi gereken yerlere çevirdiğimizde ise ağlayarak kıyameti koparıyor :)

Bazen durup dururken, bazen de aynı oyuncak için birbirlerine girip bir anda ağlamalarıyla ortalığı savaş alanına çeviriyorlar...Sonuç olarak bu iki minik canavarın iki ayağımızı bir papuca sokmadığı bir zaman dilimi yok gibi sanki :)

Yiğit Kartal'ın ise uyku düzeni o kadar ilginç ki...Canı ne zaman isterse yatıp uyuyor, ne zaman isterse de kalkıp dolanıyor...Uyku saatin geldi hadi gel yatalım falan asla dinlemiyor :) Çoğunlukla hatta hergün demeliyim sabahın 4'ünde kalkıp hepimizi ayağa dikiyor...Sanki normal bir saatmiş gibi hopluyor, zıplıyor, oyunlar oynuyor, tv seyrediyor...Onun cıvıltılarına bu kez Yağız Kartal uyanıyor. Haydi buyrun bakalım maaile ayaktayız ne güzel :) Tabi sonrasında da kardeşine vermemek için kendi bindiği yürüteçte uykuya yenik düşüp böyle sızıyor işte :)

Şu an benim çizdiğim görüntü de tıpkı onun görüntüsü gibi...Uyku nedir bilmeden koşturmayla geçen ve sonucunda da yorgunluktan bitap düşüren haftasonu mesaisini bitirdikten sonra bugün normal mesaiye başladım...başlamasına da masamın üzerine aynen bu şekilde sızıp kalacağım neredeyse :)

Ne yaparlarsa yapsınlar, ne kadar yorarlarsa yorsunlar...Hepimize herşeyi unutturan o tadları var ya...ah o doyumsuz tadları var ya...Dünyanın var malına değer...Tam da öyle işte :)

Hep Birlikte "... bee" Diyelim mi...

2011-11-18T12:12:00.006+02:00

* Parti ayrımı gözetmeksizin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Kadir TOPBAŞ, 39 ilçe belediye başkan ve meclis üyelerini davet ederek biraraya getirmiş. Hep birlikte İstanbul'un büyük depreme hazırlanması için ne yapabileceklerini konuşmuşlar. TOPBAŞ, İstanbul'un makus kaderini değiştirmek için siyasetüstü bir anlayışla biraraya geldiklerini belirtmiş...

Detaylar için buyrun: http://www.internethaber.com/topbas-60-bin-binayi-boyle-yikacak-384677h.htm

Şimdi tam bu noktada "... bee" demeden önce önemsiz!!! bir iki soru geliyor insanın aklına:

Soru 1- Hadi öncesini geçtim de 1999 depreminden bu yana geçen 12 yıllık süre zarfında basbas bağrılan bu olası büyük deprem ile ilgili hiç mi birşey yapmadınız da şimdi komisyonlar kurup çalışmalara henüz başlayacaksınız?

Soru 2- Siyasetüstü bir koordinasyonla İstanbul'u en kısa sürede deprem riskinden kurtarmak olan o ulvi amacınız aklınıza yeni mi geldi?

* Çin'de yoldan geçen bir minibüsü durduran polis, benzerine ancak Guinness Rekorlar Kitabı'nda rastlanacak bir görüntüyle karşılaşmış. Normalde 8 kişilik olan bu minibüs, kendini otobüs sanmış olacak ki tam 66 çocuğu taşıyabileceğini göstermiş...

* Bedelli askerlikte son düzenlemeler yapılmış ve Bakanlar Kurulu'nda imzaya açılmış. Asker, bedelli askerliğin üniversite mezunlarına uygulanmasını isterken, tasarıya göre eğitim şartı olmayacakmış...

Hükümetin hazırladığı bedelli askerlik tasarısı kriterlerini 400 bine yakın insan taşıyormuş. Bu olanaktan yararlanacak kişi sayısının ise 100 bini bulması bekleniyormuş...

Hükümet tahmini 2 milyar 500 bin TL. gelir bekliyormuş bu işten!!! Parayı da şehit yakınları ve gazilerin yararlanması için Sosyal Yardımlaşma Fonu'na aktaracakmış...

detaylar için buyrun: http://www.internethaber.com/bedellide-yas-da-bedel-de-aciklandi-384634h.htm

* Şikeye teşebbüs edenlere eski maddeye göre 5 ile 12 yıl arası hapis cezası öngörülürken, kulüpler "şikeye teşebbüsün" ceza olmaktan çıkarılmasını istiyormuş. Partiler reddedince 1 ile 3 arası hapis cezasında anlaşmışlar!!!

Sözkonusu değişiklik çalışmasını FİFA Tahkim Kurulu Üyesi Levent BIÇAKÇI ile birlikte hazırlayanlar dikkat çekmiş. Kimmiş peki bu beraber çalıştıkları dikkat çekici kişiler?

detaylar için buyrun : http://www.internetspor.com/spor/super-lig/sike-yasasinda-herkesi-sok-eden-detay-102371.html

"vay bee" mi, "vah bee" mi, yoksa "yuh bee" mi?

Varın siz karar verin artık...

AnKARa'nın İlk KARı...

2011-11-17T12:35:00.004+02:00

Kış ha geldi, ha gelecek...Kar ha yağdı, ha yağacak derken nihayet Ankara'nın şehir merkezine ilk kar dün akşam düştü...Gelişine hazırlık olsun diye de önce yağmuru gönderdi, ardından bir iki bir iki derken kendisi de geliverdi...

Öyle kış mevsimine yakışır lapalığını üzerimize bulaştırmadı gerçi ama olsun...bu kadarını görmek bile beni mutlu etti :)

Gerçi çok değil daha bu Mart ayında çektiğimiz çileyi düşününce ve korkarım ilerleyen aylarda aynı şeyler kuvvetle muhtemel başımıza gelince yine böyle mutlu olur muyum bilemiyorum...Büyükşehir Belediyesi büyüklüğünü unutup küçük hesaplar yaptığından mıydı neydi...Bize çektirdiklerini ve sonrasında kendi kendimizi nasıl da mutlu ettiğimizi şuradaki yazımda anlatmıştım...

Bugün durumlar nasıl mı?

Daha büyüklerini toplamak için küçük stresini de hırsını da dün akşam bir nebze olsun atıp gittiğinden olsa gerek önceki birkaç güne kıyasla daha yumuşak...

Şehir sisli puslu...Gökyüzü olabildiğince gri...Merak etmeyin beklediğinize değecek bir kış yaşatacağım sizlere der gibi :)

Güvercinim Süt Beyaz...

2011-11-15T15:30:00.008+02:00

Öyle evimde kedi, köpek, kuş gibi canlıları besleyen biri değilim...ki böyle birşeyi yapabileceğimi de hiç aklım kesmez...Olsa olsa yazın bir iki sinek olur ki onlar da bir an evvel bulundukları mekanı terketsinler isterim :)
Tabi evimde hayvan beslemiyor olmam demek, onları sevmiyorum demek değil asla...

İşyerimde ise durum biraz farklı...Hemen hemen hergün şu fotoğrafta gördüğünüz güvercinlere ne yedirsem acep diye düşünür dururum...Bugün kısmetlerinde evden getirdiğim ve özenle ufaladığım bayat ekmek içleri vardı. Daha elimi pencereden uzatmıştım ki hepsi birden hızla üşüştü pencere denizliklerine...Aşağıya düşürmemek için itina gösteriyorum...Zira mağaza sahipleri çok kızıyorlar bu işe...Haklı olarak...Gerçi bizim kurumun o denizlik denilen kısmı epey geniş...Rahatça serpiştiriyorum mönüyü önlerine...

Geçen gün oturduğum apartmanda da aynı şeyi yaptım ama aşağıya inmemiştim. Hani balkondan söyle serpiştireyim de kısmeti olan yer nasıl olsa dedim. Yan apartmandan komşu gördü. Birşey demedi gerçi ama ben yine de biraz utandım. Sanki elimde bir çöp var da çöp kutusunun kapağını açmaya üşenmişim, onun için kimse görmeden aşağıya salıvermişim gibi hissettirdi bana...Gayet güzel bir amaca hizmet ettiğimi düşündüğümden bu utanç duyma konusu pek fazla uzayıp kötü etki bırakmadı bünyemde...Ama komşumun hakkımda ne hissettiği konusunda aynı şeyi söyleyemeyeceğim...

Fotoğraftaki grili, siyahlı güvercinlere bakıp da yazımın başlığıyla "ne alaka" demenizi istemem...Bugün dilime dolanan türküdür buna sebep...Çoğumuzun da bildiğini düşünerek birlikte söyleyelim diyorum...Haydi elleeeer...

Güvercinim süt beyaz
Yine geldi bahar yaz
Kurban olam Allahım da
Seveni sevene yaz...

devamı için buradan buyrun lütfen:
http://www.izlesene.com/video/fatih-gurgun-belkis-akkale-guvercinim-sut-beyaz/2320401

Kısa Kısa...Kurban Bayramı 2011...

2011-11-11T11:11:00.003+02:00

Bayram sabahlarının ilk kahvaltısını yıllardır olduğu gibi bu sene de babaevinde ve birlikte yaptık. Ailemizin minik üyeleri Yiğit Kartal ve Yağız Kartal'la soframız daha da bir şenlendi...

Bayramın diğer günleri büyükten küçüğe doğru sıralamasıyla diğer kardeş evlerini ziyaret etmekle geçti. Bizde öyle kısa bayram ziyaretleri olmaz. Öğleden sonra gider, gecenin bir vaktine kadar birlikte zaman geçiririz...

Gelen ziyaretçilerin her geçen senede biraz daha azaldığını görmek insanı üzüyor. Gerçi biz de bu bayram kimseye ziyarete gitmedik ama yine de bekliyor insan kapının zili ansızın gelen misafirler tarafından çalınsın diye...

Bayram harçlığı verme durumları ailemizde aynen devam ediyor. Bu bayram bütün harçlıklar Yavru Kartallar'a gitti doğal olarak. Bayramlarda en küçük olmanın en avantajlı yanı da bu olsa gerek...

Yiğit Kartal, büyüklerinin elini geçtiğimiz Ramazan Bayramı'nda öpmeye başlamıştı ama önce alnına koyuyor, sonra öpüyordu. Bu bayram olayı tamamen kavramış kuzum. Önce elini uzatarak yaklaşıyor, ona uzatılan eli tutuyor ve o pamuk dudaklarıyla minicik bir öpücük kondurup alnına götürüyor. Sonra da o tadına doyulmaz yanaklarını uzatıyor. Hem bize göstermek, hem de fotoğrafını çekebilelim diye babaannesinin elini defalarca öptü. O kadar tatlı ve o kadar güzel yapıyor ki, değil bayram harçlığı hepimiz varımızı yoğumuzu ona versek yeridir...

Her bayram olduğu gibi bu bayramda da çocuklar için çeşit çeşit şeker aldım. Hani ışıldayan gözlerle gelirler de onlara ikram ederim diye. Ama eskiden olduğu gibi ne sokaklar, ne de apartmanlar şeker toplayan çocuk sesleriyle yankılanmadı. Kapıma gelen tek bir çocuğa da onlarcası gelmiş gibi birçok şeker verdim. Giderken "dikkatli ol ve sakın kimsenin evine girme, tamam mı..." diye de tembihledim. Biz büyükler olarak çocuklarımıza "güven" duygusunu nasıl vereceğimizi düşündüm ve her türlü değerimizin yerle bir olduğu, her türlü kötü düşüncenin ve hareketin tavan yaptığı günümüzde, böyle bir tembihte bulunmaktan dolayı üzüntü ve utanç duydum...

Uzun bayram tatillerini hiç sevmeyen, ancak dokuz günlük tatillere de ziyadesiyle alışkın bir bünye olarak haftasonuna iki gün kala işe başlamak tuhafıma gitti. Perşembe gününü Pazartesi gibi yaşadım. Bu hesaba göre bugün de Salı olmalı sanki. Çoğumuzda da öyle olmuştur diye düşünüyorum...

Önümüzdeki senelerin bayramlarını da yine tüm sevdiklerimle sağlıklı bir şekilde geçirmek en büyük dileğim...Hepimizin ortak isteğinin de bu yönde olduğu kesin...

Bu arada yayınlanma tarih ve saatine dikkatinizi çekerim...
11.11.11 / 11:11 :)

ATATÜRK'ü An(la)mak...

2011-11-10T12:00:00.004+02:00

"Herhangi bir tehlike anında ben ortaya çıktımsa beni bir Türk anası doğurmadı mı? Türk anaları daha Mustafa Kemaller doğurmayacak mı?

Feyz milletindir, benim değildir..."

M.Kemal ATATÜRK

Atatürk'ü an(la)mak, onu sadece birtakım süslü sözlerle övmek değil, onun fikir ve düşüncelerini eyleme geçirebilmektir.

Bilim Araştırma Vakfı

Halâ İstiyorum...

2011-11-04T11:00:00.006+02:00

Ne istediğimi şurada belirtmiştim...Daha doğrusu isteklerimi...Halâ da istiyorum işte başlıkta dediğim gibi...En çok da bayramlarda böyle hissediyorum...Galiba herkes gibi...

Şöyle eskiden olduğu gibi her bayram gelin, damat, torun, evlat sıraya geçip babamın elini öpmeyi ne çok isterdim...Sonra da ilk bayram gününün kahvaltısını hep birlikte yapmayı...Hep isteyeceğim de...Olmayacağını bile bile :(

**********

Bayramınızı kutluyor, tüm sevdiklerinizle birlikte sağlık, mutluluk ve kayıplarınız olmadan geçireceğiniz nice güzel bayramlar diliyorum...

Fotoğraf mı? Hiiiç...Dün akşam çektim, öylesine işte...

Bir yanda batarken yine de ışıklarını saçmaya devam eden güneş...Bir yanda ise sahte ışıklar...Öte yanda kalabalıklar, beri tarafta yalnız insanlar...

Hayat gibi...Öylesine işte...

Öğleden Sonra...Dün...

2011-11-02T12:40:00.005+02:00

Öğleden sonramı şenlendiren ciğerparem düşmüş yollara da Küçük Halasını ziyarete gelmiş...Babacığıyla beraber...
İş falan görür mü benim gözüm o kapıdan girdiği anda...Sevinçten sevindirik oldum da dört döndüm etrafında...Eskisi gibi yanıma pek yanaşmasa da bir iki temas, öpücük derken köprüyü kuruyoruz işte :)

Gerçi babası yanında olduğu zaman asla ve kat'a kimsecikleri gözü görmese de, sadece onun ekseninde dolanıp dursa da olsun ben onu görüyorum ya, o da yeter bana...Benimki de laf mı yani "öğleden sonramı şenlendirdi" diyorum. Halbuki o(nlar) doğduğu günden itibaren hayatımızı şenlendirdi...Delikanlıma bakar mısınız lütfen :) Oy ben seni Yaradana kurban...

Hani istedim ki oda oda gezdireyim, mesai arkadaşlarımın da gününü şenlendireyim...Ama nerdeee...Artık ne yapmak istediğine kendi karar verdiğinden hadi götüreyim falan diyemiyoruz...Öyle paket gibi taşı, sonra nereye istersen oraya koy diye birşey yok...Küçük Beyimiz ne isterse o olacak artık...

Belli bir süre sonra sıkıldı çocuk haklı olarak...Baktı ki oyuncak yok, oynayacak/oyalanacak birşey de yok...Bir iki dergi karıştırdı sanki gerçekten ilgileniyormuş, ciddi ciddi okuyormuş gibi :) Sonra ondan da sıkıldı ve geçti Yasemin'in bilgisayarının başına...

Bebekliğinden beri meraklarının en başında geliyor zaten bilgisayar...Öyle de güzel, öyle de dikkatli hareket ediyor ki...Önce klavyede parmaklarını dolaştırıyor tıkır tıkır, sonra mouse ile tık tık birşeyler yaparken dikkatli dikkatli ekrana bakıyor :) Hani zannedersin gerçekten bir iş çıkaracak ortaya :) Gerçi çok değil, bu gidişle az bir zaman sonra eminim onu da yapacak :)

Geldiydi, oynadıydı, öptüydü, kokladıydı derken bir de baktım zaman su gibi akıp gitmiş...Zaten o(nlar) varken bırak su gibi akmayı, ışık hızıyla geçiyor zaman ve ben hep yanımda olsunlar istiyorum...Her yerde, her daim, her zaman...
Yasemincim bu not sana canım: "Bir aya kadar geldin geldin...Bu süre zarfında eğer gelmeyeceksen sakın demedi deme...Bak benim yeni elaman hazır görüldüğü üzere" :))

Kısa Kısa...Benden ve Herşeyden...

2011-11-01T10:16:00.006+02:00

Çalışma hayatımın gidişatı benim cephemden aynı durağanlıkla devam ediyor. Sessiz, sakin ve bir o kadar da huzurlu...Keyfimi bozmasınlar, kimse bana dokunmasın da yüz değil, bin yaşasınlar modundayım...Zira kimseye laf anlatacak ne enerjim, ne de gücüm var.

Küçük mutlulukları çoğaltıp çoğaltıp ruhumda zaman zaman oluşan çatlaklara sıva yapıyorum. Arada sızıntılar olsa da, eskiden yeni olmaz sözünü bilsem de, yeni bina inşaa etmekten yeğdir deyip usta kıvamında hareket ederek, sürekli amelelik yapmaktan sıyrılıyorum...

İlkini şurada anlattığım yeni bir sefaya ihtiyacım var. Yine Funda'yla beraber gitmek istiyorum. Henüz bu düşüncemi ona söylemedim ama söylediğimde kabul edeceğini biliyorum...

Büyüdükçe Yiğit Kartal'ın huyu da iyice değişmeye başladı. Aslında ne istediğini biliyor artık demek daha doğru olur. Mesela ben gezmeye götürmek istediğimde önce kafasını sağa sola sallayarak yarım yamalak konuşmasıyla önce "hayır" diyor. Israr ettiğimde "giiit" diye bağırıyor ve beni elleriyle itiyor. Onunla gezmek için her fırsatı değerlendirmek isteyen ben daha da ısrarcı olduğumda bu kez ağlıyor. Halbuki çocuk gelmek istemiyor işte ağlatana kadar niye zorluyorum bilemiyorum. Onunla zaman geçirme konusunda bu kadar bencil olmamam gerektiğini artık daha iyi anlıyorum...

Yemek yapmak, yemek ve yedirmek en çok sevdiğim şeylerin başında geliyor. Evde hiç yemek olmasa bile çeşitli lezzetlerle donatılmış bir sofradan aldığım keyfi sadece ekmek yiyerek de alabilirim. Pilav ve makarna haricinde ekmeksiz yediğim hiçbir yiyeceğin tadını alamadığım gibi, onsuz bir sofra da düşünemiyorum Sevgili Reyhan. Hamurişiyle de aram yokki ekmek olmazsa onun yerine pasta/börek yiyeyim...Şükür ki bu kadar ekmek ve yemek yediğim halde yine de kilo almıyorum...

Akşam oturmalarının da, gece uykularının da tadı iyice geldi diye düşünüyorum. Kış mevsiminin belki de en çok sevdiğim yanı bu olsa gerek...Sonradan kat kaloriferine dönüştürdüğümüz evimizin eski sobalı hallerini özlüyorum çokça...Bir de rahmetli babamın o sobanın üzerinde bizim için pişirdiği kestaneleri ve hep birlikte geçirdiğimiz kış akşamlarını...Geçmişe duyulan özleme nostalji denildiğini biliyorum...

Başka bir bedende olsam nasıl olurum diye hiç düşünmemiştim. Ama nedense erkek olmayı hep istemişimdir. Sanki erkek olunca herşeyi yapabilirmişim gibi...Sanırım erkek demek güç demek benim gözümde...Eğer bir günlüğüne erkek olacak olsaydım şöyle ağız tadıyla, yumruk yumruğa, ağız burun dağılacak şekilde, kafa göz bırakmadan kavga etmek isterdim Sevgili Nurgül. Galiba gücümü bir günlüğüne böyle kullanmak isterdim. Yok aslında öyle şiddet yanlısı falan değilim ama isterdim işte...

Sıkça yaptığım birşeydir fotoğraf albümlerimize bakmak...Her birini ilk kez görüyormuşum gibi incelemek...Parmaklarımla tek tek üzerinden geçmek...Aslında bu bana göre hissetmek...Gidenlere üzülürken kalanlarla yola devam ediyoruz hep sağlık dileyerek...En son ne zaman bakmıştım acaba bak hatırlamıyorum. Hatırlamadığıma göre "sıkça" lafımı da yedim afiyetle...Demek ki son zamanlarda ihmal etmişim onları. Galiba bu akşam elime alıp tekrar ziyaretlerine gitmeliyim...

Halâ okuma isteği yok içimde...Farkındayım kendime de yazarlarına da ısrarla ayıp etmeye devam ediyorum. Koca bir yazı sadece bir kitapla geçiren ben, bu ayıbı kışın telafi etmeyi düşünüyorum demiştim. Kış geldiğine göre artık bu düşüncemi hayata geçirmek için harekete geçmeliyim. Hatta geç bile kaldığımı biliyorum...

Bu kadar...Şimdilik...

Bir önceki "Kısa Kısa...Benden..."

O Bizim...

2011-10-30T14:20:00.008+02:00

Filinta gibi delikanlımız...Çakı gibi askerimiz (bknz)...Yüz güldürenimiz...

Değer bilenimiz...Hiç üzmeyenimiz...Söz dinleyenimiz...

O bizim zaman zaman asilik edenimiz...Bazen sinirlendirenimiz...

Arada sırada hepimize kafa tutup didişenimiz...

Ama hepsinden önce o bizim kuzumuz, canımız, ciğerimiz, evladımız ALPERimiz...

Ben onun da Küçük Halasıyım...Ayrıca isim annesiyim (bknz)...Her gördüğünde içi titreyenim...Annesi gibi herşeyini bilenim...Annesi gibi onu en çok düşünenim...
Annesi gibi doğduğu günü dün gibi hatırlayanım (bknz)...

Ömrün uzun olsun oğlum...

Sevdiklerin ve sevenlerinle birlikte sağlık, mutluluk, huzur ve güzellikler içinde geçireceğin nice güzel senelerin olsun...

Doğum günün kutlu olsun...

Omuz Omuza...

2011-10-29T09:30:00.004+03:00

Cumhuriyet öyle zannolunduğu gibi zayıf değildir. Cumhuriyet bedava da kazanılmış değildir. Bunu elde etmek için kan döktük. Her tarafta kırmızı kanımızı akıttık. İcabında müesseselerimizi müdafaa için lâzım olanı yapmaya hazırız.

M.Kemal ATATÜRK (1923)

3T 1D...

2011-10-27T12:30:00.007+03:00

Her bir konu üzerine yıllardır yazar, çizer, konuşur dururuz da durdurma konusunda durduğumuz yerde dururuz halâ...

Akan gözyaşlarını kana çevirir her defasında...ve her defasında ismi ya töredir, ya trafiktir ya da terör...

Hepsinde insan eli vardır...Hepsinde insanın insana yaptığı...Durdurmak da insanın elinde olan birşeydir biliriz...Biliriz ama yine de çekmeyiz elimizi eteğimizi...Miktarı daha çok, rengi daha koyu olsun isteriz her defasında...Çoğumuzun gördüğünde düşüp bayılmasına sebep olacak kadar görmek istemediği ve yine çoğumuza göre tadı da kokusu da iğrenç olan bu sıvı besler birilerini!

Yaşadığımız deprem felaketinin ise insanın değil daha büyük bir gücün eliyle olduğunu biliriz...Biliriz de yine insan vardır içinde...Önce muhtaç olanlara yardım için uzatır birçok kişi elini, yapar elinden geldiğince herşeyi...ve sonra yine kan kokusunu alan insan! bu kez farklı bir el olarak girer devreye...ve böylesi bir durumda bile çıkarı için elinden geleni ardına koymaz kendine en yakışan şekilde...Galiba yine beslenme zamanı gelmiştir birilerinin!

Diliyle kan dökenlerin, dökmeye çalışanların beslenme saatleri ise hiç bitmiyor ne yazık ki...

********************

İç Ses Soru 1: Toplanan onca para, gönderilen onca malzeme, gıda, giysi...Ulaşmış mıdır acaba ihtiyaç sahiplerine...? Ulaştırılmış mıdır?

İç Ses Soru 2: Ne zamandan beri deprem vergisi ödüyoruz biz? 1999'dan beri mi? Eğer ödüyorsak peki bu paralar nereye gitti? Depreme hazırlık için mi harcandı acaba? Eğer öyleyse vergisini ödeyen her vatandaş gibi ben de ne yapıldığını merak ediyorum. Siz etmiyor musunuz?

İç Ses Soru 3: Kara harekatının başladığı gün Bülent ARINÇ'ın yaptığı açıklamayı kulaklarımla duydum: "Generallerimiz evlerine bile gitmeden, eşleriyle akşam birlikte yemek dahi yemeden harekatın başında..." imiş. Siz de benim gibi "vaaayy bee" dediniz mi olayı ne denli önemsediklerini anlatmaya çalışırken verdiği örnek cümle karşısında? Peki üzüldünüz mü eşleriyle birlikte şöyle karşılıklı oturup yemek yiyemediklerine? Sizler de dediniz mi benim gibi "efendi, efendi...bu ülkede millet yıllardır yemek yiyemiyor, yediği bir lokma da zehir oluyor her defasında kusuyor görmüyor musun?" diye.

İç Ses Soru 4: Harekatın üçüncü gününde iken 49 teröristin öldürüldüğü ile ilgili haberleri dinlemiş miydiniz? Evet evet 49...Siz de benim gibi "sıkılan onlarca mermi, atılan tonlarca bomba sonucu sadece 49 hain mi?" dediniz mi?

İç Ses Soru 5: Şu anda bütün tv kanallarında deprem haberlerini ve deprem uzmanlarını dinliyoruz...Böyleyken böyle diye değil mi? Yapılan hain saldırıdan sonra aynı ekranlarda terör uzmanlarını dinledik hep birlikte...Şöyle olmalı, böyle olmalı...Amaçları şu, sonuçları bu diye...Tamam da kara harekatının son durumu hakkında bilgi sahibi olan var mı? ve bu konuyla ilgili son gelişmelerden haberi olan?

Peki sorularıma cevap vermek için sesimi duyan birileri var mı?

Acıyan Yer Ayrı...Acıkan Yer Ayrı...

2011-10-25T11:51:00.004+03:00

Dün bütün gün dairede depremle ilgili haberleri takip ettim herkes gibi...Kurtarıldığı söylenen her bir canla canlanırken, kaybedilen her bir cana da öyle yandı içim...

İş çıkışı evime geldim...Sıcak evime...Artık bir evi bile olmayanlara inat yapıyormuş gibi...Annemden ayrıca aldım son dakika haberlerini...Hayatını kaybedenlerin, yaralananların sayısını...

Sonra oturduk yemek masamızın başına...Sıcak çorbamı içerken soğukta kalan insanlarımızı sanki bir film sahnesini izliyormuşum gibi izledim...Soğuk bile olsa bir tas yemeğe muhtaçlara inat yapar gibi...

Aslında ne kadar çok isterdim gerçekten bir film karesi olmasını...Bir yandan sıcak evimde, sıcak yemeğimi yerken ve o yemek boğazımın her bir boğumunda düğümlenirken izledim feryatları, figanları...Gerçekti, hem de olmasını bir daha asla istemeyeceğimiz kadar gerçek...

Sonra birazcık üşüdüğümü hissettim...Sarındım yumuşacık battaniyeme...Gecenin ayazında dışarıda kalanlara inat yapıyormuş gibi...Öyle sarındım ki ben ısınırsam sanki onlar da ısınacakmış gibi...

Hayat ne tuhaf!

Böyle rahatlık içinde öyle uzaktan izlerken olup biteni sanki bana, sevdiklerime hiç uğramayacakmış gibi geliyor bu kötü durumlar...Rabbim uğratmasın da inşaAllah...Kimseye...Hiç kimseye...

Sanki suç işlemişim gibi, sanki ben sebep olmuşum gibi içinde bulunduğum şu rahat yaşantıdan utanıyorum yurdumun her bir köşesinde yükselen acıları gördükçe, duydukça...Yapılan kötülüklere de yapılmayan iyiliklere de kafa yorup duruyorum sürekli...

Hep insanlıktan dem vuruyoruz ya hani...Şu unuttuğumuz insanlıktan...Şimdi benim bunları yapıyor ve yazıyor olmam unuttuğumun bir göstergesi mi acaba? Öyle değil de mi ?

Babamı kaybettiğim gün de şurada ağlayıp, öte yanda yemek yememiş miydim :( Hatta bu tarafa dönüp gülmemiş miydim :(

Madem öyle ise neden en son yaşanan bu olaylarda suç işlemişim gibi normal yaptığım herşeyden suçluluk duyuyorum ki?

Gerçi biliyorum ben, kendimce üzerime düşeni yapmaya çalıştığımı ve karınca kararınca yaptığımı...Hiç olmadı bütün dualarımın içine katıyorum şehitlerimizi, diğer kayıplarımızı, zorda darda kalanları...O yönden çok rahat hissediyorum kendimi...ve yine biliyorum ki herkesin sınavının farklı olduğunu...Dilerim ki böylesi sınavlarda hiç sekteye uğramadan sınıfımızı geçebilelim...Hepimiz...

Aslında biraz da annemin lafına kulak vermeli galiba..."Üzüntünü yaşayabilmen, acını çekebilmen için ayakta durman gerekir, ayakta durabilmen için takat gerekir, takatli olabilmen için de yemek gerekir...Yani kızım demem o ki, acıyan yer ayrı, acıkan yer ayrıdır... "

Yine Feryat...Yine Figan... :(

2011-10-24T11:00:00.004+03:00

İnsanın insana yaptığı felaket sonucu daha birkaç gün önce yitip giden hayatlara ve onların ardında bıraktıklarına ağlarken, şimdi de doğanın felaketi sonucu yine yitip giden hayatlara ve yine onların ardında bıraktıklarına ağlıyoruz millet olarak...

Acı içinde yükselen figanlara, yapılan feryatlara, yakılan ağıtlara yine, yeniden bir de bu eklendi ki acımız, üzüntümüz kat be kat arttı...İçimizdeki yangın nasıl da körüklendi bu felaketle...Nasıl da tekrar harlandı...Şehitleri için ağlayan Türkiye, bu kez depremzedeler için akıtıyor gözyaşlarını...

Bir insan olarak, bir vatandaş olarak oturduğumuz yerden onlar için akıttığımız gözyaşlarının, ettiğimiz duaların yanında yardım elimizi de uzatmasını, kendimizce üstümüze düşeni yapmayı da biliriz elbet...Zaten millet olarak en çok da böylesi üzücü olaylar karşısında kenetlenip tek yürek yek vücut olmuyor muyuz?

Eğer sizler de oradaki vatandaşlarımız için yardım adına bir el vermek, yalnız olmadıklarını hissettirmek istiyorsanız şunları yapabilirsiniz :

*Tüm operatörlerden 2868'e boş kısa mesaj atarak 5 TL. bağışta bulunabilirsiniz...

*Bütün bankaların Türk Kızılayı hesaplarından ve www.kizilay.org.tr'den bağış yapabilirsiniz...

*Türk Kızılayı'nın lojistik merkezleri ile şubelerine ayni yardımda bulunabilirsiniz.

*Türk Kızılayı'nın 168 no.lu bağış ve iletişim hattını arayarak daha detaylı bilgi alabilirsiniz...

Bu kadar kolay işte...e hadi! Daha ne bekliyoruz ki...

Cuma Hutbesi...

2011-10-21T13:13:00.004+03:00

AZİZ ŞEHİTLERİMİZE...

Bir cenaze gördüğü zaman "sen git, biz de geliyoruz..." derdi Ebu'd Derda hazretleri...

Kardeşlerim!

Cenazelerimiz bizim istikbalimizdir. Bugün biz onları uğurlarız, yarın da başka kardeşlerimiz ilahi rahmetin kucağına tevdi ederler bizi. Uğurladıklarımız arasında öyleleri var ki, biz onlara "ölü" demeyiz. Çünkü onlar şehitlerimizdir. Biz onların acılarını kalbimizin ta derinliklerinde yaşarız. Onlar bizim kardeşimiz, eşimiz, evladımızdır. Onlar bu ülkenin doğusundan, batısından, köyünden veya kentindendir. Kim olurlarsa olsunlar, nereli olurlarsa olsunlar, onların her biri hepimizin şehididirler. Bu toprakların üzerine bir damla kanı düştü mü, acısı bütün vatanı sarar, ızdırap bütün milletin yüreğini sızlatır.

Kardeşlerim!

Biz her bir şehidimizin acısını ayrı ayrı duyarız. Her şehit haberiyle yüreğimizden bir parçanın daha koptuğunu hissederiz. Biliriz ki; "Toprak, eğer uğrunda ölen varsa vatandır" inancı acımızı hafifleten teselli kaynağımızdır. Bu yüzden feryat etmeyiz, bağırıp çağırmayız, taşkınlık yapmayız, alkışlarla, tezahüratlarla cenazelerimizi gösteriye çevirmeyiz. Acımız ve öfkemiz bizi vakarımızdan, ağırbaşlılığımızdan uzaklaştırmaz.

Kardeşlerim!

Bizler şehitlerimize dua ederken, onlardan da müjde alırız. Zira onlar, Allah'ın kendilerine vaadettiği müjdeye kavuşmuş, bunu bizzat görmüş, ebedi saadetin nimetlerini bilfiil tatmaya başlamışlardır.

Kardeşlerim!

Son günlerde güvenlik güçlerimizi hedef alan menfur saldırılar neticesinde şehit olan evlatlarımıza Cenab-ı Hak'tan sonsuz rahmet, yaralılara acil şifalar, kederli ailelerine, yakınlarına, sevenlerine ve Aziz Milletimize başsağlığı, sabır ve metanetler diliyorum.

Bu menfur saldırılar, Aziz Milletimizin "daha çok kardeş olma" ve "beraber yaşama azim ve kararlılığını" ziyadesiyle arttıracaktır. Milletimizin birlik, beraberlik, huzur ve kardeşliğini bozmayı hedefleyen bu saldırıları gerçekleştirenler sahip olduğumuz kardeşlik ruhu ve iradesi karşısında emellerine asla ulaşamayacaklar ve hüsrana uğrayacaklardır.

Gün, bu büyük acımızı yüreğimizin derinliklerinde hissederek kardeşliğimizi, birlik ve beraberliğimizi tüm dünyaya gösterme, sabır ve metanet ile Aziz Şehitlerimize dua etme günüdür.

Bu vesileyle, evlatlarını bu ülke için feda eden ailelerimizin acısını yürekten paylaşıyor, şehit evlatlarımıza bir kez daha Yüce Allah'tan rahmet diliyorum.

Hazırlayan: Diyanet İşleri Başkanlığı

Yastayız...

2011-10-20T10:32:00.004+03:00

Bir insan olarak, bir Türk olarak, bu vatanın bir evladı olarak Şehit ailelerinin acısını yüreğimin en derininde hissediyor ve paylaşıyorum...

Pazartesi gününe kadar başka konularla ilgili herhangi bir yayın yapmayacağım...

Türk Milletinin başı sağolsun...

Lütfen okuyun ve lütfen siz de katılın...

http://ikizbuyutmek.blogspot.com/2011/10/sehitlerimiz-ve-yarnlarmz-icin-onemli.html

Ah ki Ah :(

2011-10-19T11:56:00.006+03:00

Daha dün yaptığım keyfi anlatırken...Akşam evime gittiğimde bugün ne yesem acaba diye düşünürken...Gece sıcacık yatağımda yorganıma sarılıp mışıl mışıl uyurken...Sabah o rahat işyerimdeki o rahat koltuğuma kurulurken...Utanıyorum şimdi...Çok utanıyorum hem de...

Kendi bayrağımın altında, kendi ülkemde, kendi topraklarımda normal yaşayan biri olarak beni/bizi bu utanca boğan, tazecik fidanlarımızı hoyratça koparıp yürekleri yangın yerine çeviren hainler...Sizin de kendi utancınıza, rezilliğinize boğulacağınız, hesapların en kes(k)inini vereceğiniz gün gelecek elbet...

********************

Ne denir...Nasıl söylenir...İfade edebilmek için hangi dili kullanmak lazım gelir...Bilemiyorum(z)...

Ah evlatlar ah...Ah kınalı kuzular ah...
Sizi de yerleştirdik en baş köşesine...
KABRİNİZ artık KALBİMİZ...

Ruhunuz şad olsun...

Kartal Kardeşlerle Keyifli Dakikalar...

2011-10-18T10:21:00.003+03:00

Gerçi her anları ayrı keyif ya...Onlarla birlikteyken zaman su gibi akıp giderken ne o, ne bu, ne de şu hiiiçbir şeyin önemi olmuyor benim için...Bir tek onlar, sadece onlar...

İzlemesi ayrı, seslerini duymak ayrı, öpüp koklamak ayrı bir tat veriyor insana :)

Hele onlar böyle oynaşırken var yaa dopinglerin en kuvvetlisini, en güzelini alıyoruz hep birlikte :)

Kardeş onlar ve kardeş olarak daha şimdiden çok iyi anlaşıyorlar...ah bir de Küçük Abi Yiğit Kartal'ın minik kardeşi Yağız Kartal'ı biz görmeden biraz fazlaca sıkıştırmaları olmasa :))

Boşuna demiyorum bende sendrom falan olmuyor diye...Şu harika varlıklarla geçirilen zamanlardan sonra olur mu zaten...İş çıkışı gidip görüyorum, birkaç saat oynuyorum, öpüp kokluyorum...Sonra da onlardan aldığım ve tüm hücrelerime bolca depoladığım o yüksek dozda enerjiyle yeni güne başlıyorum...da anneleri perperişan :) Ona sormak lazım aslında...Yoksa bana göre birşey yok :)

Bu Haftasonu Ben...

2011-10-17T12:12:00.004+03:00

Daha önce planladığım fakat son anda hızla uygulamaya koyduğum bir kararla atladım en hızlı trene Eskişehir'de oturan Öznur Ablamı ziyarete gittim.

Her ne kadar ziyaret desem de asıl amaç her konuda maharetleri say say bitmeyen ablamın bizim için yaptığı kışlık nevaleleri alıp getirmekti :) Bu arada tabi ziyaretimizi de gerçekleştirmiş olduk en kısasından...

Aslında buraya o nefis turşu çeşitlerini koymaktı isteğim...ama henüz annem tarafından açılıp boşaltma işlemi gerçekleşmediği için fotoğraflayamadım.

Şu aralar kızkardeşlerin en büyüğü olan Semanur Ablam da Eskişehir'de...Ben de ablalarımın sipariş üzerine yaptığı elemeği göznuru ürünlerin birkaçını göstereyim dedim.

İki bacı baktım seri üretime geçmişler. Evin içinde yünler, şişler, tığlar harıl harıl çalışıyorlar...Üretiyor, örüyor, satıyorlar...ah dedim ne güzel, sırtınız yere gelmez sizin :) Tamam da böyle maharetli konularda küçük bacı Aynur size niye çekmemiş ki :)

Sadece bunlarla sınırlı değil elbet ürettikleri güzellikler...Hem büyükler, hem de küçükler için kazaklar, hırkalar, yelekler...Renk renk, çeşit çeşit, model model...

Küçük kızkardeş olarak seçtim içlerinden birkaç tane çorbaya tuz niyetine atayım diye :) Birkaç paket de ip alıverdim ki son siparişlerin maliyeti sıfıra düşsün istedim.

Bende yapıp ortaya koymak gibi bir yetenek yok madem...e bir el vermek de lazım inceden...Üstüme düşeni yapmak da en büyük vazifem...

Bugün...

2011-10-13T11:16:00.003+03:00

Çoğumuzun bildiği gibi bugün Ankara'nın başkent oluşunun 88. yıldönümü...

Aslında "hepimizin bildiği gibi..." diye başlayan bir cümle kurmak çok daha güzel olurdu...Ama daha sabah gelirken "bugün ne ki böyle bayrak, tören, seğmenler falan...?" diye soranlar olunca herkesin bilmediği zaten anlaşılmış oldu...

Bugünün anlam ve önemini belirten uzun uzadıya bir yazı yazmayacağım...Sadece hatırlatayım ve ilgilenebilecekler için Kızılay Metro Sergi Salonu'nda "Ankara Fotoğrafları" konulu serginin açılış duyurusunu yapayım istedim...

Biraz Önce...Biraz Sonra...

2011-10-11T16:43:00.004+03:00

Tv izler gibi bulutları izliyorum...hatta dizi izler gibi demeliyim :) Tahmin edebildiğim ama yine de bir sonraki bölümde neler olacağını merak ettiğim gibi bulutların da ne şekle gireceğini elimde fotoğraf makinam, cama yapışmış vaziyette merakla gözlemliyorum :)

Ağlamaya başlayacak suratın haline benzetiyorum...Üstümüze üstümüze kapanışından ve koyuya doğru yol alan renk değişiminden ha indirdi, ha indirecek diye herkes gibi tahmin ettim etmesine de...ben geldim diye basbas bağıran Sonbahar'ın sayesinde gökyüzünün böyle kendini sıkıp sıkıp olanca gücüyle önce ağlayacağını, sonra da hırsını dolu dolu üzerimize dökeceğini tahmin etmemiştim...

İzlemesi çok keyifliydi de dışarıdaki insanları düşününce keyfini almaktan ziyade üzüldüm çokça...Zira ne kadar kaçmaya çalışsalar da tokatladı gitti milleti...Tabi, çok iyi biliyor doğa, canı ne zaman neyi yapmak isterse onu yapabileceğini ve bizim sadece ona itaat etmek zorunda olduğumuzu...

Şimdi mi? Nasıl olacak...önce bir duruyor, sonra güneş hafif tebessüm ediyor, güler gibi yapıyor...sonra da kısıyor gözlerini, azdırıyor suratını, aynı hızla ve aynı şiddetle devam ediyor...bir gözyaşı, bir dolu sıralamasıyla...

Kız Kıza...

2011-10-10T14:40:00.004+03:00

Buluşalım, toplaşalım, kaynaşalım diye Cumartesi günü kaleiçinde ayarlanan Ankaralı blogcanlara ben de katıldım. Benim için ilk ama bundan sonra devamı gelecek gibi. Çünkü çok keyif aldım. Yazılarını okuduğum, fotoğraflarına baktığım, sanki karşımdalarmış gibi yorum yazarak sohbet ettiğim arkadaşları kanlı canlı görmek de ayrıca güzeldi. Maharetli arkadaşlarımızın hazırlayıp verdikleri hediyeler ise hepimizi ayrıca mutlu etti...Hediye almak kimi mutlu etmez ki :) Teşekkür ediyorum arkadaşlar emeğinizden ve ince düşüncenizden ötürü...

Lakin buluşma yerine gitmek biraz sıkıntılı oldu benim için...hatta hepimiz için. Çünkü aynı gün öğle saatlerinde Sıhhiye Meydanı'nda başlayan "Eşit, Özgür, Demokratik Bir Türkiye İçin", "İnsanca Yaşamı Savunmak İçin" mitingi nedeniyle kapatılan yollar minik bir şehir turu atmamıza neden oldu :)

Buluşma yeri olarak ayarlanan Sardunya Kafe'yi bulmaya çalışırken :) gördüğümüz şu güzellikler ve daha bir çoğu gelebilmek için çektiğimiz sıkıntıya değdi doğrusu...O kadar güzel ki oralar sanki farklı bir havası var gibi...yok kesinlikle farklı bir havası var :) Hangi dükkana baksak bir başka hoşluk, bir başka güzellik çıkıyor içinden...

Sokakları bir o kadar sakinken, dükkanların içi tam aksine renk renk, cıvıl cıvıl...Hani ne ararsan var dedirtecek türden :)

O gün bulunan arkadaşların çoğu el emeği, göz nuru ürünler üretip, güzel hobilere ve yeteneklere sahip olduğundan bu kısımla ilgili konuşmalar ilgi alanıma pek girmese de yenilen yemeklere, içilen çaylara eşlik eden sohbet keyifliydi. Keyfimize keyif katan bir detay da Üstün DÖKMEN ile ayaküstü sohbet etmek oldu. Masamızdan yükselen kahkahalar ise tam da onun ısrarla savunduğu gibi küçük şeylerden mutlu olduğumuzun en güzel kanıtıydı.

Evet...Buluştuk, görüştük, tanıştık...Çok da iyi ettik :) Aynı ekip, hatta daha da fazlalaşmasını umarak bundan sonra düzenli olarak her ay yapalım diye karar da aldık...ve şimdiden Kasım ayında yapacağımız bir sonraki buluşmayı beklemeye başladık :)

Aç Bakalım...Saç Bakalım...

2011-10-07T14:55:00.003+03:00

Hiç yanından ayırmadığın, adeta bütünleştiğin o çantanı ve içindekileri dök de bir bakalım, neler varmış içinde...diyerek zorlanmayacağım bir mim göndermiş Sevgili Nesli...Şu mim konuları nereye varacak, daha nelerimizi ortaya dökeceğiz bilemiyorum :)

Hani beyler genelde merak eder hanımların çantalarının içini...Şu bavul gibi çantalarda ne taşıyorsunuz böyle diye...Ama bilmezler ki biz çantalarımızda olması muhtemel, olan ve olacak olan herşeyi taşırız :) Hatta buna kısaca hayatımızı taşırız demek bile yerinde olur galiba...

Hayatımızı taşırız dedim ya...İşte benim çantamın içinde de genel olarak ve hemen hemen her hanımın çantasının içinde bulunan/bulunabilecek birtakım şeyler var. Gerçi detaylar farklıdır muhakkak. Ama herkesin hayatı da farklı değil mi?

Bunlar olmazsa evden çıkmam, çıkamam...Sadece 4 parça gibi görünse bile, aslında sadece cüzdanım 44 parça neredeyse :) İçinde neler yok ki...Anlaşıldığı üzere bir miktar para, benim ben olduğumu ispatlayan kimliğim, sevdiklerimin fotoğrafları, ön tarafındaki minik gözde nazar boncuğu, ağrı kesici, yara bandı, ne zaman koyduğumu bile unuttuğum bir iğde ve bir hurma çekirdeği, yazdıktan sonra özenle katlayıp bir köşesine sıkıştırdığım birkaç dua...

Daha da özellerini koymaya gerek yok sanırım...Bunlar da benim, hatta bütün hanımların olmazsa olmazlarından olsa gerek...

Özellikle işe gelirken hiç hoşlanmayacağım bir durumdur saçlarımın ıslanması...Onun için her ihtimale karşı diyerek şemsiyem de hiç eksik olmaz çantamdan yaz-kış...Hayatlar gibi havalar da değişiklik gösteriyor ne de olsa...

Ha bir de sabah çantamı değiştirirken koymayı unuttuğum tespihim de var. Seviyorum ben tespih çekmeyi :) Yine hepimizin hayatının içine giren, hatta bana göre içine eden cep telefonum da yerini hiçbir şeylere bırakmaz çantamın içinde :)

Her ne kadar sadece eşyalarımızı taşıyor olsa da çanta sadece çanta değildir aslında. O biz hanımlar için herşeydir. Dedik ya işte hayattır diye...Buyrun, açtım çantamı, okuyun hayatımı...

Fasulyeye Benziyor...

2011-10-05T14:40:00.004+03:00

II.Meşrutiyet döneminde nazırlığa getirilen bir zat, çok geçmeden yeğeninin vali olarak atanmasını sağlar.
Karşılaştıklarında;

Neyzen: Maşallah, kardeşinizin oğlu tıpkı fasulyeye benziyor...

Nazır: Genç yaşta vali oldu...Neden fasulyeye benzesin ki ?

Neyzen: İşte ben de onun için benzetiyorum ya...
Fasulye de sırığa sarılarak büyür !!!

El Ayak Kesilince...

2011-10-04T17:26:00.002+03:00

Elim ayağım dedim, gözüm kulağım dedim...dedim dedim de dinlendi mi sanki? Tabi ki hayır...Sen diye dur biz aldık bile dediler ve dün itibariyle yardımcım Sevgili Yasemin'i aynı binada olsa da başka birime alıverdiler...Artık benden ayrıldı, gitti, yok :(

Yeni Bakanlık olan kurumumuzda herşey ve her yer ayakta, oturmadı bir türlü. Birkaç aya kadar yeni binamıza taşınacağız güya, o zamana kadarmış...Geçici bir süreliğine almışlar yani...de ben sanmıyorum ki tekrar versinler bize :(

"Şimdi biz bu elemanı alıcaz almasına da yine de usulen bir isteyelim, acaba çalıştığı yer ne der, nasıl olur, zorda darda kalır mı" diye insan bir sormaz mı, bir düşünmez mi? Hadi bizi de bırak kendisi burdan ayrılmak istemiyor işte, defalarca da söyledi. Daha niye zorlarsınız ki anlamıyorum...Tamam anladık üst makamsın da yine de herşeyin bir yolu yordamı var değil mi?

Aslında burada el ayağın kesilmesi değil sözkonusu olan...Emirin demiri kesmesi asıl konu ve öyle de oldu...Hatta öyle bir kesti ki sanki bir daha birleşmeyecek gibi...

Fotoğraf mı? Artık eskide kaldı gibi...

Yeni birisi mi? Yok, istemiyorum şimdi...

Sendrom mu...O ne ki ?

2011-10-03T09:30:00.004+03:00

Şimdi ben haftasonumu bu iki harika varlıkla geçirecem...Onların her halini, her tavrını, her hareketini kamera gibi hafızama çekicem, beynime kaydedicem...Gözümü kapadığım her an onları görücem...Bütün hücrelerime kadar onlarla dolucam...Yine onlardan aldığım o sımsıcak elektrikle haftaya başlıycam...

Sonra da herkesin dilinden düşürmediği o Pazartesi sendromu denilen şeye yakalanıcam öyle mi?...

Şu iki güzellikle dolu dolu geçen günlerimden sonra bende sendrom diye birşey olur mu ya...

Heheyt bee :))

İyiki...İyiki...İyiki...

2011-09-28T21:30:00.009+03:00

Tarih : 28 Eylül 1990
Saat : 21:30

Dünyaya geliyorum sinyallerini ilk verdiğinde anneannesi ve rahmetli dedesi koşup gitmişti küçük hanımı karşılamak üzere ta Mersin'lere...Hastane odasından beni arayıp da "ismini ne koyalım?" diye sorduklarında sevdiğim iki isimdi ilk aklıma gelen..."Pelin" ya da "Selin"...Kesinlikle bunlardan biri olsun demiştim.

İsim annesi olduğum bu Küçük Hanımla benim ilk tanışmam ise doğduktan 3 ay kadar sonra olabildi ancak. Sayesinde ben de bu kez Küçük Teyze olmuştum :)

Gördüğüm anda ilk söylediğim "abla bu kabak kafalı, kepçe kulaklı birşey ya..." demek oldu :) Zira kafasında tek bir tel saçı bile olmayan, bembeyaz, hani neredeyse şeffaf görünümlü bir bebekti...Işığa tut arka tarafı gör...o kadar yani :)

O kadar akıllı, o kadar uslu bir bebekti ki bırakın ağladığını mızırdandığını bile hiç duymazdık. Evde bir bebek var mı yok mu belli bile değildi. Hatırlıyorum ablam gece boyunca sürekli keltoş kızının odasına defalarca girer çıkar, sesi hiç çıkmadığından nefes alıyor mu diye kontrol ederdi :)

İlk gördüğüm anda ona yakıştırdığım sözleri bana yuttururcasına :) yıllar geçtikçe öyle güzel bir hal aldı ki kendinden kıvırcık ve bir o kadar da çok saçlarıyla dupduru, su gibi birşey oldu.

Her zaman ağır duruşuyla, kendinden emin, akıllı, mantıklı ve olgun davranışlarıyla hep yüzümüzü güldürdü, yüzünün hep gülmesini istediğimiz güzeller güzeli Pelinimiz...

Ömrün uzun olsun güzelliğim...

Sevdiklerinle ve sevenlerinle beraber sağlıkla, mutlulukla ve huzurla geçireceğin nice senelerin olsun...ve bütün güzellikler hayatının her döneminde, her alanında seni bulsun...Doğum günün kutlu olsun...

Kısa Kısa...Benden...

2011-09-27T15:36:00.013+03:00

Abim kısa süreli bir şehir değişikliğinden sonra iki hafta önce tekrar Ankara'ya taşındı. Dakika bir gol bir, geçen hafta evine hırsız girdi. Tam onlar pencereden girmişken, aynı anda kapının açıldığını duyar duymaz kaçmışlar. Şükür ki karşılaşmamışlar, şükür ki olası kötü bir durum başımıza gelmemiş...

İki gündür dairedeki internet bağlantısında yoğun çalışmalara rağmen halâ çözülemeyen bir sorun var. Ara ara geliyor ve gidiyor. Hayatımıza ne kadar işlediyse daha önceleri ne yapıyorduk acaba diye sorup duruyorum kendi kendime. Uzun telefon görüşmeleri yaparak gidermeye çalışıyorum yokluğunu ya da doldurmaya çalışıyorum boşluğunu...

Yaz başından beri işe gelip giderken servis aracını kullanmıyorum. Kısa mesafe yol arkadaşlarımı özledim. Tekrar binmeye başlasam iyi olacak galiba...

Öğle yemeklerimi kendi getirdiğim yiyeceklerle ya da geçiştirerek hallederim neredeyse çalışmaya başladığım ilk günden beri. Bugün yemekhaneye çıktım uzun zamandan sonra. Görmek istediklerimi de istemediklerimi de gördüm. Zoraki selamlaşmalardan, hal hatır sormalardan oldum olası hiç hazetmem. İnsan bazen, bazı durumlarda hoşlanmadığı şeyleri bile yapabiliyor...

Son iki senedir sessiz ve olabildiğince sakin devam eden işyeri hayatım beni iyice rahatlığa alıştırdı. Bu rahatlık yoğun tempoya alışkın bünyeye zaman zaman zarar verirken, ruhu ziyadesiyle dinlendiriyor...

Ankara'da güneş bir görünüp bir kaybolurken, kapalı havaları da sevdiğime iyice kanaat getirdim. Zira çoğu insanı bunaltan, karartan bu havalardan öyle olumsuz yönde hiç etkilemezken, sanki beni daha da canlandırıyor diye düşünmekteyim...

Hiçbir işlem yapmadığım halde hemen hemen her bankadan, kapısının önünden geçmediğim halde hemen hemen her mağazadan cep telefonuma gelen reklam içerikli mesajlar artık iyice sinirimi bozuyor. Kayıtlar da bile görünmesine izin vermediğim numaralarımı kim, nereden, nasıl alıyor merak ediyorum...

İhlal ettiklerim olsa da genel olarak kurallara uyarım. Özellikle trafikle ilgili olanlara. Işığın kendisine yanmasını beklemeden elinde iki çocukla karşıya geçmeye çalışan genç anneye çattım sabah. Oralı bile olmadı. Hadi kendi canını bırak da çocuklarının canı da onun için önem arz etmiyor demekki. Arkadaşlarım birgün dayak yiyeceksin elalemi yola, hizaya sokmak isterken diyor...

Eskiden arkadaşlarımdan gelen buluşma tekliflerine ikiletmeden katılır, eve girmek istemezdim. Biliyorum benimle vakit geçirmekten inanılmaz keyif alıyorlar ama son birkaç yıldır evden dışarı çıkmak istemiyor canım. Yaşlandığımın delaletlerinden sanırım. Onları kırmadan red cevabı verirken bildirdiğim mazeretler geçerliliğini yitirdi. Aradıklarında ne desem artık diye düşünüyorum...

Koca bir yazı sadece bir kitapla geçirdim. Şu aralar okuma isteği yok içimde niyeyse. Kendime de yazarlarına da ne kadar ayıp ettiğimin farkındayım. En kısa sürede kitapçıya uğramalı, tavsiye edilen ve notları tutulan kitapları almalıyım. Hiç olmazsa telafisini kışın yapabilirim diye düşünüyorum, umuyorum...

Bu kadar...Şimdilik...

Ankara Grisi...

2011-09-23T14:20:00.005+03:00

Soğuk bir Ankara akşamıydı, hatırlıyorum...
Yalnızdım ve biraz da sarhoştum...
Gri bir rengi vardı havanın,
ve kaldırım taşları bozuktu.
Hava mı yoksa içim miydi soğuk olan...
Bir türlü anlayamamıştım..

Niçin ya da nereye yürüyordum...
Onu bile bilmiyordum...Ama arıyordum...
Kaybedilmiş duyguları, hayatımın rengini arıyordum...
Soğuk bir Ankara akşamıydı hatırlıyorum...
Yalnızdım hem de yapayalnızdım...

Mehmet MURAT

Bloglara Ayrılmasak...MİM...

2011-09-21T14:00:00.004+03:00

Yine çoktan seçmeli iki aynı, bir farklı konu ve yine seçim yapması güç bir durum...Beni bu güç durumda bırakanlar ise işte onlar...

Sevgili Yasemin, Sevgili Zeliha ve Sevgili Ayşegül :)

İtiraf etmeliyim ki blog yazarı arkadaşlarımın bu tür yazılarında ismimi görmek çok hoşuma gidiyor...Lakin ben işte şuradaki yazımda da belirttiğim gibi pek sevmiyorum böyle ayrım yapmayı...Çünkü her bloğun ve yazarının bana yakın ya da uzak, soğuk ya da sıcak, iyi ya da kötü gelen yazıları, düşünceleri var normal olarak...

Bizler tek bir çatı altında farklı odaları olan ve sahip olduğumuz o odaları istediğimiz gibi döşeyen, kullanan kişileriz...ve ben hangi kapıyı çalsam farklı güzellikte ya da özellikte bir konuyla karşılaşıyorum.

Herhangi bir kategorilendirme yapmadan, emek veren tüm arkadaşlarımı ziyaret etmekten, okumaktan, yorumlamaktan çok büyük keyif aldığımı söylemeliyim...

Ölmeden önce mutlaka yapmak istediklerim değil de kısmet olursa yapmayı düşündüklerim var ki onları da yaz yaz bitmez Yasemincim...

Bir mim konusunu daha kazasız, hasarsız atlatırken, mim gönderen ya da mimleme yapan mı demeliyim acaba :) arkadaşlarıma teşekkür ediyor, her üçünü de sevgiyle kucaklıyorum...

Haftasonunun İcmali...Haftabaşının Günceli...

2011-09-19T15:10:00.009+03:00

Tatil dönüşü el kol kalkmaz bir vaziyette olunca eve de hiç el atmamıştım iki haftadır. Annem de ben de huzursuz oluruz öyle rutin aralıklarla temizlik yapmadığımız zaman...Haydi bakalım geçen hafta kendini akladın pakladın bu hafta da yaşadığın yuvan için aynı şeyi yap dedim ve Cumartesi sabah halıları yıkamaya gönderip dip köşe bir güzel temizlik yaptım.

Yapmasına daaa...Mini bir iş girişimi nedeniyle üç yıl gibi kısa bir süre geçici ikamet değişikliği yaparak Ankara'dan ayrılan en büyüğümüz, babamızdan sonra yerine koyup köşesine oturttuğumuz Sevgili Abimizin geçen hafta tekrar aynı semtte yakınımızda bir yere taşınmasıyla annemin aklına dank etti ve "Abin içli çöreği çok sever...Hadi ara da öğleden sonra gelsinler yapayım...Yusuf'la Gelincik de gelsin...Yavru Kartallar olmadan ortam olmaz bizde...Oldu mu tam olsun onlar da gelsin" dedi ve bir anda evimiz bayram yerine döndü.

Ah be annem...Oğulcuğun için yapacağın çörekli, gözlemeli hoşgeldin karşılamanı benim temizlikten önce yapaydın ya ne vardı... :)

Annem diye söylemiyorum ama en iyi yaptığı şeyler listesinde en üst sırayı alır içli çörek...Ispanaklı, patlıcanlı, domatesli, soğanlı...Hatta isteyene yumurtalı ya da şekerli...O kadar yani :)

İçine bolca sevgisini katıp kendi yoğurduğu hamuruyla herşeyi kendi hazırlar, kendi pişirir...Bize ise her zamanki gibi sadece afiyetle yemek kalır :)

Pişirilen çörekler, içilen çaylar kahveler, yenilen kuruyemişler dondurmalar derken, üstüne bir de Yaradana kurban Yavru Kartallar'ın el atmadığı ayak basmadığı hiçbir köşe kalmayınca ev eskisinden daha beter oldu...Kısaca dandini diyeyim ben o görüntüye :)

Bir önceki günün bünyeye zarar o çok hareketliliğinden dolayı yorgun olan bedenim haydi Bismillah diyerek Pazar günü tekrar koyuldu temizliğin dibine dibine vurmaya...Yine el değmedik yer bırakmadan hem de :)

Akşam olunca arkadaş oğlunun ilk mürüvvetini görme eğlencesine katıldım ki halay bile çektim yorgunluk falan dinlemeden...Ne demişler "düğüne giden oynar" değil mi :)

Haftasonum özet olarak böyle geçerken haftabaşının gündemindeki iki konuya da değinmeden geçmeyim diyorum...

Malum mini mini küçükler, çalışkan büyükler 2011-2012 eğitim ve öğretim yılının ilk gününü yaşıyor bugün. Hayırlı ve uğurlu olmasını, hepsinin hedeflerindeki güzelliklere ulaşmalarını diliyor, umuyorum.

ve diğer konu ise yine Ulus Meydanı'nda yapılan törenden anladığım, öğrendiğim ya da hatırladığım diyelim daha doğru olur...Gaziler Günü...

Bugünlerimizi böyle rahat, refah ve ferah içinde yaşamamız için canlarını ortaya koyan, ülkemizin sessiz kahramanları şehitlerimizi rahmetle, gazilerimizi de saygıyla anıyorum...

İyi Geceler...

2011-09-16T18:00:00.005+03:00

Evet farkındayım...İyi geceler dilemek için birazcık erken bir saat ama olsun...

Uykusuzluk çeken tüm blogcanlara gelsin Kartal Kardeşlerin bu güzel ve insanı rahatlatan görüntüleri :))

Kahve Altı...

2011-09-15T12:20:00.001+03:00

Sabah kahvelerini içmeden önce mutlaka birşeyler atıştıran eski topraklar diye bahsettiğimiz dedelerimiz/ebelerimiz "kahveden önce yenilen" anlamında kullanırmış bu kelimeyi...Sonraları ise Türk Dil Bilimcilerinin "ünlü erimesi" dediği şey olmuş ve söylenmesi daha kolay bir kelime olarak yerleşmiş/geçmiş dilimize "KAHVALTI"...

Evet...Bizim de hafta içi mesaiye başlamadan önce yardımcım Sevgili Yasemin'le her ne yoğunlukta olursak olalım asla taviz vermeden ve hiç aksatmadan yaptığımız en güzel yeme içme eylemidir kahvaltı. Mönümüz o günkü ağız tadımıza ve can isteğimize göre değişir tabi ki...

Beni tanıyanlar iyi bilirler, sevmem ben öyle yavan sofra...illa çeşit bol olacak ve illa karnımdan önce gözlerim doyacak :) Hiç üşenmeden de hazırlarım, yaparım saat kaç olursa olsun. Aslında benim en keyif aldığım yemekten çok hazırlayıp yedirmek galiba...Bugünkü mönümüzü oluşturan ve yazıyı yazmadan önce mini masamızda yenmek için bekleyen çeşitler ise işyeri için fena sayılmaz değil mi :)

Biraz geç oldu ama bugünkü yazıma konu oluşturan bol köpüklü Türk kahvem de geldi. Şimdi onu höpürdetirken iki lafın belini kırmak, hatta o da yavan olmasın yanında bir de tellendirmek lazım gelir :))

Sefamız Oldu...

2011-09-13T15:20:00.003+03:00

Efendim ne desem, nerden başlasam, ne şekil anlatsam bilemiyorum. Kim çıkardıysa, günümüze kadar taşınmasında kimlerin katkısı olduysa tek kelimeyle harika bir iş yapmışlar bence...

Yıllardır yanımdaki yöremdeki tüm eş, dost, akrabalarıma söylüyorum "ne olur giderken bana da haber verin de ben de takılayım size, bir göreyim, şuranın tadına hiç olmazsa bir kez olsun ben de bakayım" diye. Ama nerdeee...

Sanki onlar götürmediler de ben gidemedim mi :) Fundacım sağolsun...Birbirimize yoldaş olduk da her ikimizin de en çok istediği şeylerden birini daha birlikte gerçekleştirme fırsatını bulduk.

Cuma günü verilen kararla Pazartesi günü yani dün öğleden sonra daireden firar edip soluğumuzu işte burada aldık :)

Detaylı bilgi almak isteyenler buyrunuz lütfen...

Tarihi bir hamammış burası...AB projesi kapsamında yenilenmiş ve yeni/modern eklemeler de yapılmış. Eski halini bilmediğimden benim için artık gördüğüm bu hali geçerli...ve en önemlisi tabi ki temizliği ve çalışanlarının güleryüzlü olması...

Funda "Aynur Abla, giriş ücreti 18 TL. ve sonrasında yaptıracağımız her işlem için de ayrı bir ücret alınıyor." deyince ben de "biraz pahalı gibi ama olsun...e madem öyle biz de parmaklarımız buruş buruş olana kadar, hatta perde ayaklı olana kadar suyla oynarız." dedim ve dediğimi de yaptım :))

Fakat ne yalan söyleyim girdiğimiz ilk andan itibaren "oh oh ne iyi yaptık...ne iyi ettik de geldik...oh sefamız olsun" demeden kendimizi alamadık.

Sevdiklerimle beraber olduğum her türlü ortama, yaptığım her türlü paylaşıma evet...evet olmasına da son zamanlarda özellikle kendim için yaptığım en keyifli, en dinlendirici, en rahatlatıcı aktiviteyi gerçekleştirdim dersem yalan söylemiş olmam herhalde :)

Tadını da aldım, yolunu yordamını da öğrendim nasıl olsa...Fırsatını bulduğum her an benim yolum düşer artık oralara... :)

Keyif Bu Olmalı :))

2011-09-12T11:52:00.002+03:00

Bu gününüz dünden, bu haftanız bir öncekinden çok daha güzel geçsin...

Gençlik Başta Duman...

2011-09-09T13:13:00.002+03:00

Bir önceki akşam iş çıkışı yine bindim belediye otobüsüne ve sanki benim için her daim ayrılmış olan en arka köşedeki koltuğuma kuruldum. Benden iki durak sonra binen resimdeki şu üç çılgın çıtır bir anda otobüsü tiz konuşmalarıyla çınlattı. Belli ki erkek arkadaşları var ve belli ki bir sorun da var...Galiba buluşamamışlar mı ne...ama öyle keyifliler ki alıp götürdüler beni lise yıllarıma...

Biz de samimi üç kız arkadaş başka bir arkadaşımızın evine ders çalışmaya gitmek için bindik belediye otobüsüne ve en arkada ayakta duruyoruz. Benimle aynı jenerasyonda olanlar sanırım daha iyi bilir...Eskiden evlere ders çalışmaya, kütüphanelere dönem ödevleri hazırlanmaya gidilirdi. İşte biz de o gün okuldan sonra bir arkadaşımızın evine gidiyoruz.

Gençlik işte...Herşey gülmek için bahane oluyor...Tıpkı o gün bize olduğu gibi...a diyoruz gülüyoruz, b diyoruz gülüyoruz. Hatta gülmek ne, krize giriyoruz. Etrafı rahatsız etmemeye çabalarken çıkardığımız sesleri de varın siz düşünün artık :)

Neyse...En arkada ayakta biz böyle lay lay lom vaziyetteyken hemen önümüzdeki koltukta bir anne ve 5-6 yaşlarında bir kız çocuğu oturuyor, ama minik kız yönünü bize dönmüş, sürekli izlemekte...Annesi ise ara ara bize sinirli bakışlar fırlatmakta...Belli ki kınıyor bizi...Hatta annelerimizi...Nasıl kız çocuğu yetiştirmiş bunların anaları mı diyor artık neyse :)

Biraz yol aldıktan sonra anne farkediyor ki kızı gözlerini kırpmadan bize bakıyor, kafasını tutup öne doğru öyle bir çeviriyor ki "Dön kız, sen de onlar gibi olursun Allah muhafaza..." diyor ve birkaç birşey daha geveliyor ağzının içinde :) Bizim bunu duyduktan sonra aslında kendimize çeki düzen verip daha üsturuplu olmamız gerekiyor değil mi? Fakat biz ne yapıyoruz peki? Susuyor muyuz...Hayır :) Üstüne daha da fazla gülmeye başlıyoruz. Ama dedim ya herşeye gülmeye programlanmış gibi oluyor insan o yaşta...

********************

Gelelim fotoğraftaki şu üç çıtır gence...Bıcır bıcır konuşuyorlar hiç susmamacasına ve yüksek sesle...Dünya onların da umurunda değil belli...Otobüs sakinlerinin çoğunun yorgun, sinirli ve kınar gibi bakışlarının tam aksine ben gülümseyerek izliyorum onları...Tıpkı yıllar önce bizi izleyen o minik kız çocuğu gibi...

"Hepiniz çok şeker görünüyorsunuz, gözlükleriniz de ayrıca çok hoşuma gitti...Bir fotoğrafınızı çeksem olur mu?" diye sorduğumda verecekleri pozu ayarlarken attıkları çığlıklarla ve kahkahalarla aynı anda birçok göz de arkaya doğru çevriliyor :) ve beni de ortak ediyorlar yine yıllar öncesindeki gibi kınayan bakışlara...

Kendi kendime ama onları muhatap alarak "yahu siz hiç mi genç olmadınız ya da genç olduğunuzda hiç mi başkalarına tuhaf gelen bir davranışta bulunmadınız?, tamam kabul, az biraz rahatsız ediyorlar ama genç işte onlar, kanları kaynıyor ve hala başlarında dumanları tütüyor" diyorum. İnmek üzere kapıya yanaşırken bu üç güzel kıza teşekkür ederek onlarla diğerlerini bırakıp basamaktan aşağı iniyorum.

Hatta onlara bir de el sallıyorum. Aslında onları değil de galiba liseye yeni başlamış Aynur'u uğurluyorum...Zira benim başımdaki o duman dağılalı bir hayli zaman oldu...

Şeker Tadında...

2011-09-06T02:15:00.081+03:00

Deniz, kum, güneş + temiz hava, üstüne bir de bol gıda...Tüm gün bunların hepsini aynı anda bünyede barındırmaya herkes tatil diyor ama ben "dinlence" demeyi daha çok seviyorum. İlk iki hecenin birleşmesiyle oluşan o emredici söz var ya, işte onu:"dinlen" :))

Dinlen işte o kadar söylüyorum der gibi :) Gerçi, aslında ve hatta yorgunluk tavan yapıyor da insan yuvaya dönünce anlıyor bunu. Hele bir de gece yarısı eve darın düşüp, hemen ertesi gün işe başlamışsa...Ama o bıraktığı tad yok mu...ah o tad, keyif, rahatlatıcı duygu yok mu...İşte ondandır tırım tırım tırmanarak, o kadar yolu teperek gidiyoruz denize, iyot kokusuna, yeşilliğe...ve ben onun için imreniyorum deniz kenarında veya yakınında yaşayan insanlara...

Aile fertleriyle yapılan her türlü faaliyetten hoşlanan ben, bayram tatilini de ailenin çekirdeğiyle yaptım. İyi de yaptım, çok da güzel yaptım. Ha araya bir de yardımcım Sevgili Yasemin'i serpiştirdim. Nasıl olsa o da aileden artık. Benim enerjime, hareketliliğime yetişemese de eh işte öğrenecek yavaş yavaş bulunduğu her ortamdan keyif almayı ya da keyif alacak birşey bulmayı :)

Tad demişken, bol gıda demişken yol kenarında satılan şu harika tadları da görüntülemeden ve burada yayınlamadan edemedim...Tadına baktıktan sonra elbette :)

Fotoğraf makinası elime geçince ki hiç bırakmıyorum :) börtüyü böceği, toprağı çiçeği, geceyi gündüzü, herşeyi ama herşeyi karelere hapsetmek istiyorum ve yapıyorum da :))

Sonra da bakıyorum "vay be, şu görüntüye bakın, anca bu kadar profesyonel çekim yapılabilir" diye kendi kendime övgüler yağdırıyorum :))

Ama ama ama haksız da sayılmam değil mi? Şu günbatımı karelerine bir bakar mısınız lütfen :)

Evet...Bir bayramımız daha şeker tadında, ama tıpkı şeker gibi çabucak eridi ve geçti gitti...

Rabbim hepimize tüm sevdiklerimizle beraber nice nice bayramlar göstersin inşaAllah...Tabi ki sağlıkla...

Sizi bilmem ama ben şimdiden beklemeye başladım bile :))

Bütün Müslümanların yalvarış ve yakarışlarını Yüce Mevla’ya sunacağı ve O’nun sonsuz affından, merhametinden, iyiliğinden bol bol yararlanacağı umut, huzur ve müjde gecesi bu gece...

2011-08-26T12:00:00.004+03:00

Tüm dostların Kadir Gecesi mübarek olsun...

Blogger N'lerini Seçiyor(muş)...MİM...

2011-08-24T14:04:00.005+03:00

Turuncu Masallar bloğunun sahibi Sevgili Pınar, Efe ile Hayat bloğunun sahibi Sevgili Şerife ve Uğur Böceği bloğunun sahibi Sevgili Yasemin "haydi blog dünyasındaki 'N'lerini bir sırala bakalım, kimler varmış?" diye sormuşlar bana...
Hergün yüzyüze baktığınız arkadaşlarınız arasından yapılacak bu çoktan seçmeli mim çok hoşuma gitmedi ne yalan söyleyim...

Çünkü burada olup, gerçekten emek verdiğini düşündüğüm birçok blog yazarı arkadaşım var ve her biri her konuda bütün güzel olan en en enleri hakediyorlar tartışmasız...

Her türlü konuya değinen bir blogger olarak ben de kişisel görüşlerim doğrultusunda N'lerimi belirledim...çok zorlanarak tabi.

Kuralı var mı, varsa da aykırı mı bilemiyorum, aykırıysa da umursamıyorum :) ama mimleyen arkadaşlarıma karşı ayıp olmasın diye sadece takip ettiğim birçok blogdan sadece belirgin özellikleri olan birkaç bloğu kategorilendirdim ben...

Şöyle ki:

En Çok Bilgilendiren Blogger : http://icimdengeldigigibii.blogspot.com/

En Çok Gezen Blogger : http://geziyorumturkiye2.blogspot.com/

En Kısa ve Öz Yazan Blogger : http://hayatgaliba.blogspot.com/

En Aşk Dolu Bloggerlar : http://anconoz-serinmavi.blogspot.com/

http://wwwblokspotcom.blogspot.com/

http://kirilmanoktasinda.blogspot.com/

Yürekte Büyü(t)mek...

2011-08-22T10:33:00.004+03:00

Okulda 1. sınıf öğrencileri, bir aile fotoğrafı üzerinde tartışıyorlardı. Fotoğraftaki küçük çocuğun saç rengi, ailenin öteki bireylerinin saç renginden değişikti...Öğrencilerden biri o küçük erkek çocuğun belki de evlat edinilmiş olabileceğini söyledi. Onun bu sözünü duyan küçük bir kız öğrenci birden sesini yükseltti:

- Ben evlat edinme konusunda her şeyi bilirim...Çünkü ben de evlatlığım!..

Sınıftaki bir başka öğrenci sordu:

- Madem biliyorsun bize de anlatsana...Evlat edinilmek ne demektir?

Küçük kız kendinden emin bir biçimde bilgisini özetledi:

- Annenin karnında değil, yüreğinde büyümüşsün demektir !!!